Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Onichimowska Anna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Onichimowska Anna. Pokaż wszystkie posty

środa, 4 maja 2016

Demony na smyczy - Onichimowska Anna


Klucz do Komety



„– Chciałbym kiedyś znaleźć klucz, który mi ciebie otworzy – powiedział.
Roześmiała się nieprzyjemnie.
– Lepiej, żebyś go nie znalazł. Tajemnica powinna zostać tajemnicą”[1].


Ile jest w Ali Komety, tego nie wie ani Jacek, ani ona sama. Lubi grać, udawać kogoś innego, przebierać się, zmieniać tożsamość. Nigdy nie jest z Jackiem do końca szczera. Nie jest szczera nawet sama ze sobą. „Grzeczna Ala” prowadzi wieczny spór z „nieobliczalną Kometą”, sprzeczają się w jej głowie, walczą o dominację. Kometa po nocach śni koszmary, a Jacek tuli ją i uspokaja, bez reszty oddany dominującej kobiecie, tak jak jego ojciec kiedyś matce, a teraz nowej partnerce, Eli. W rodzinie Niwickich to kobiety noszą spodnie.

Demony na smyczy [Anna Onichimowska]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
Kometa często nie dotrzymuje słowa, „wystawia” Jacka, ma tajemnice zamknięte na klucz szuflady i hasło do komputera. Jest jak puszka Pandory, lepiej, żeby nikt jej nie otworzył i nie wypuścił zamieszkujących ją demonów.

Prowadzi podwójne życie nie tylko w swojej głowie, ale i w życiu. Zakłada fikcyjne konta, loguje się na czatach jako różne osoby, szuka informacji o ludziach, posuwa się do szantażu. Łatwowierność innych ją zaskakuje. Przy okazji próbuje znaleźć na randkowych portalach chłopaka dla przyjaciółki. Zakłada w tym celu konto jako Hanka.

„Komety zawsze spadają nie w porę”[2] – powiedział kiedyś Jacek. Tym razem kometa spadła pod nogi Hance.


Kiedy zaczynają się prawdziwe kłopoty, obie natury bohaterki zwierają szyki. Nie czas na dziecięce fochy. Odpowiedzialna i lojalna wobec przyjaciółki Kometa rusza na pomoc. Niestety Jacek zostaje po raz kolejny wystawiony do wiatru.

„Z szuflad wysypywały się peruki: siwe, czarne i rude. Znalazł nawet brodę i parę wąsów, gorset i szpilki, pończochy i podwiązki… Z kim ja właściwie śpię w jednym łóżku?!”[3] – myśli, pakując jej rzeczy.


Akcja trzeciego tomu skręca w stronę kryminału. Bohaterowie są już dorośli, a problemy, które na siebie sprowadzają, coraz poważniejsze. Wszyscy poszukują sposobu na swoje życie. Jacek jest rozczarowany studiami psychologicznymi, uwielbia fotografować i zaczyna dzięki temu hobby zarabiać pieniądze. Grażyna, jego matka, uwolniła się od sekty i znalazła satysfakcjonującą pracę. Kamil usiłuje ułożyć sobie życie z Elą. Kometa dorabia na ślubach robieniem makijażu pannie młodej i jej krewnym, by wreszcie odnaleźć w swojej głowie myśl: 

„Strefy mroku to jej żywioł. Umiałaby przewidzieć ruchy przestępcy. Poznała mechanizmy manipulacji, szantażu i zastraszania. Również z autopsji… Nie jest lękliwa. Lubi zmieniać skórę, grać kogoś innego. A na demonach, któż zna się lepiej niż ona?
Czyżbym, podobnie jak Jacek, odkryła nowe powołanie?”[4]


Czy Kometa dorośnie i zdobędzie się w końcu na szczerość wobec samej siebie oraz Jacka? Tego czytelnik dowie się na końcu trzeciego tomu. 

fot. pani Grażyna Lipska

Wszystkie trzy części mają równy, wysoki poziom literacki. Przesłanie dociera do wielu obszarów emocjonalnych czytelnika, czyniąc tę trylogię propozycją dla osób w każdym wieku. Zarówno nastolatek, jak i jego rodzic znajdzie tu bohatera, z którym będzie mógł się utożsamić, któremu będzie kibicować. Każdy tom mówi o innym ważnym zagrożeniu, jakie niesie otaczający nas świat.

Jak zakłada metoda ustawień rodzinnych Berta Hellingera, jeśli jeden z członków rodziny jest chory lub uzależniony, oznacza to, że cała rodzina zaczyna chorować. A proces zdrowienia może zapoczątkować każdy z jej członków. Trylogia Anny Onichimowskiej, adresowana do czytelników w każdym wieku, doskonale wpisuje się w tę regułę.

Książkę polecam wszystkim zainteresowanym problemami cyberprzemocy oraz śledzącym losy bohaterów.

---
[1] Anna Onichimowska, „Demony na smyczy”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 92.
[2] Anna Onichimowska, „Lot Komety”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 24.
[3] Anna Onichimowska, „Demony na smyczy”, dz. cyt., s. 120.
[4] Tamże, s. 156.

Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak.
Książka znajduje się w bibliotece Gimnazjum nr 1.


poniedziałek, 18 kwietnia 2016

Lot Komety - Onichimowska Anna


W poszukiwaniu rodziny


Kometa jest teraz Alą. Przeszła detoksykację. Jacek jest także po odwyku. Jego tato, Kamil, nie pije od pięciu miesięcy, a mama, Grażyna, rzuciła palenie. Chłopak i jego ojciec mają nadzieję, że ich rodzina ocaleje, jednak Grażyna wnosi pozew o rozwód. Ala to główna bohaterka tego tomu, ale Jacek i jego bliscy stale pojawiają się na jego kartach.

Jaka jest Ala, kiedy poznamy ją bliżej? Z „Hery mojej miłości” pamiętamy ją jako niezrównoważoną Kometę, dziewczynę żyjącą na krawędzi, egoistyczną. Pamiętamy także, snującą się za nią jak cień, jej bliźniaczą siostrę Dorotę. Dziewczyny były jak dwa przeciwieństwa, dobro i zło. W tym tomie odkryjemy, jak jest naprawdę.

„Może rzeczywistość zależy od naszego na nią spojrzenia? Każdy widzi dokładnie to, co chce widzieć”[1] – myśli Kometa, gdy omotana przez sektę traci kontrolę nad swoim życiem. To zdanie mógłby wypowiedzieć każdy z bohaterów, a także czytelnik, przed którym odsłaniają się wciąż nowe fakty i zmieniają co chwilę jego ogląd sytuacji. 

fot. pani Grażyna Lipska

Jak używki były wątkiem przewodnim pierwszej części cyklu, tak druga osnuta jest wokół sekty zwanej „Rodziną”. Powiada się, że suma nałogów jest stała, bo kiedy wyjdziesz z jednego, wpadasz w inny. Dlatego nie dziwi, że ludzie, którzy wyzwolili się z uzależnienia od narkotyków, nikotyny i alkoholu, ochoczo przystają do sekty. Trzeba jednak zadać sobie pytanie: dlaczego tak się dzieje? Czego brakuje w ich życiu, że uciekają w nałogi, że sekta wydaje się atrakcyjna? Co im obiecuje?

„W chwilach kryzysu, w poczuciu osamotnienia, lgniemy ku ludziom, gotowym podać nam rękę. Nie zawsze wyciągnie nas ona na suchy i bezpieczny ląd. Bywa, że zepchnie w mroczne, pełne wirów wody, z których wydobycie się graniczy z cudem”[2].


Ala staje się ponownie złym duchem Jacka i Grażyny. To ona wciąga kobietę do sekty, której sama jest członkinią. U chłopaka, który zdążył zapomnieć o Komecie, ponowne spotkanie rozkręca na nowo uzależnienie od niej. Bo ich relacji nie da się nazwać inaczej niż uzależnieniem. Kometa świadomie, cynicznie robi wszystko, aby chłopak chodził na jej smyczy. Uwielbia manipulować ludźmi. Czy uda jej się to z członkami sekty? Jaką cenę przyjdzie zapłacić Jackowi za jego słabość do Komety?

Książkę polecam każdemu, w każdym wieku, kogo interesuje tematyka sekt.
---
[1] Anna Onichimowska, „Lot Komety”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 160.
[2] Anna Onichimowska, „Lot Komety”, wyd. Świat Książki, 2004; tekst z okładki.

Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak.
Książka znajduje się w bibliotece Gimnazjum nr 1.


czwartek, 14 kwietnia 2016

Hera moja miłość - Onichimowska Anna


Uciec od rzeczywistości


Jak to możliwe, że w porządnej rodzinie pojawia się problem narkotyków? Dlaczego siedemnastoletni chłopak wpada w nałóg?

Rodzina Niwickich ma się niezwykle dobrze. Mama Grażyna zajęta jest robieniem kariery, tato Kamil zarabia duże pieniądze, nic więc dziwnego, że dla relaksu, po pracy, pije eleganckiego drinka. Dla gosposi Nataszy to także norma, mężczyzna, wiadomo, wypić lubi i musi. Mama zaś pali eleganckie papierosy w długiej lufce. Jacek ma młodszego o dziesięć lat brata Michała. Wszyscy mieszkają w Warszawie w wielkim domu, na wysokość kieszonkowego chłopcy nie narzekają.

Jacek lubi podczas spotkań z dziewczyną zapalić skręta. Przecież marihuana to nie narkotyk, uważa, poza tym ma wszystko pod kontrolą, nie jest wcale uzależniony, może przestać palić, kiedy zechce. Sielanka. Ponieważ wścibski Michał co i rusz zagląda do jego pokoju, postanawia zabronić bratu tych wizyt, poza tym oznajmia gosposi, że sam będzie sprzątał swój pokój, ostatecznie domaga się zamka w drzwiach. Tajemnice, sekrety. Czy tak wygląda normalny dom? Jedynie gosposia widzi, że coś jest nie tak, jak powinno być:

"Oni się tylko mijają – myśli. Ciągle gdzieś pędzą, a nawet kiedy są na miejscu, każdy zamyka się u siebie. Tu nigdy nie ma otwartych drzwi"[1].


Kiedy Jacek poznaje Kometę, nową, fascynującą dziewczynę, razem z nią próbuje także innych niż marihuana narkotyków. W szkolnym wypracowaniu pisze:

"Każdy próbuje uciec czasami od rzeczywistości. Powszechnie znany jest fakt uzależniania się od seriali telewizyjnych i prymitywna potrzeba podglądania życia innych poprzez reality show. W ten sposób jednak uciekając od własnej rzeczywistości, wpadamy w inną, często daleko mniej ciekawą niż nasza własna"[2].


Od czego chce uciec Jacek, który ma pełną rodzinę i świetne warunki materialne?

Cóż mu po tym wszystkim, skoro nikt z nikim nie rozmawia, rodzice nie mają czasu dla dzieci, nawet obiecaną Michałowi wycieczkę do zoo ostatecznie spychają na starszego syna. Niczego wspólnie nie robią, nie spędzają razem czasu. 

fot. pani Grażyna Lipska


"Coraz częściej czułem, że nie potrafię wyrazić słowami tego, co chciałbym. Mojej całej niepotrzebnej nikomu miłości. Po co wam tyle obcych języków, jeśli nie umiecie porozumieć się w swoim własnym – myślałem, przyglądając się rodzicom. Pewnie to po nich odziedziczyłem tę niemożność..."[3]


Przełomem w życiu Niwickich jest śmierć Michałka. Zabójstwo czy nieszczęśliwy wypadek? Wszyscy obwiniają Jacka, a i on wini sam siebie. Nie sposób po takim wydarzeniu normalnie żyć. Matka pali coraz więcej papierosów, ojciec upija się do nieprzytomności, a Jacek... Jacek zatraca się w narkotykach, żeby nie czuć bólu, wyrzutów sumienia, cierpienia nie do zniesienia. W przeciwnym razie jest tak, jak sam opisuje:  
"Boli mnie głowa, ręce i nogi. Mięśnie, kości, paznokcie, włosy, zęby i serce. A najbardziej dusza"[4].

Rodzina Niwickich się rozpada. Aby dowiedzieć się, jak dalej potoczą się losy bohaterów, trzeba sięgnąć po kolejne części cyklu.

Najbardziej jednak przejmujący jest głos autorki na samym początku książki:
"Najgorsze, że ta historia zdarzyła się naprawdę.
Przeczytałam jej krótki suchy opis i od tej pory prześladuje mnie nocami.
Nie uwolnię się od niej, póki jej sobie nie wyobrażę w najdrobniejszych szczegółach.
Póki jej Wam nie opowiem.
Składam ten świat po kawałku, ponieważ lustro, w którym się kiedyś odbijał, rozsypało się w drobny mak. Bo wystarczy, że zabraknie jednego kawałka puzzli, a obraz nigdy nie będzie kompletny"[5].
Komu polecam? Młodzieży zainteresowanej tematyką oraz rodzicom. Rodzicom – obowiązkowo!
---
[1] Anna Onichimowska, „Hera moja miłość”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 16.
[2] Tamże, s. 30.
[3] Tamże, s. 66.
[4] Tamże, s. 84.
[5] Tamże, s. 3.

Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak.

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece.

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

Spotkanie z panią Anną Onichimowską

Anna Onichimowska, fot. Wiktoria Drapiej
7 kwietnia 2016 roku grupa uczniów z naszej szkoły poszła na spotkanie do Książnicy Karkonoskiej, na spotkanie z pisarką Anną Onichimowską.

Anna Onichimowska (ur. 28 stycznia 1952 w Warszawie) - poetka, prozaik, dramatopisarka, autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz scenariuszy radiowych, telewizyjnych i filmowych, w latach 1995 - 2003 przewodnicząca polskiej sekcji IBBY (International Board on Books for Young People), obecnie członek zarządu.[źródło informacji WIKIPEDIA]

A oto nasze wrażenia:


Na początku myślałam, że to będzie nudne… Ale potem zdałam sobie sprawę, że te książki są genialne! Kupiłam sobie „Koniec gry” i jestem już na 83 stronie! Gdyby nie to spotkanie, nigdy bym nie znalazła takiej cudownej książki, jak ta! :)
Wiktoria 



Podobało mi się, że pani Anna Onichimowska jest bardzo otwarta. Sądzę, że sięgnę po jej trylogię, ponieważ zaciekawiła mnie, a przecież wcale nie lubię książek. Autorka jest bardzo miłą i sympatyczną pisarką. Zachęciła mnie do czytania, choć wcale tego nie lubię i to dziwne, że mnie zaciekawiło…
Damian 
"Hera moja miłość" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)


Wczorajsze spotkanie z panią Anną Onichimowską było, moim zdaniem, ciekawe. Samej autorki wcześniej nie znałam, bo taka tematyka średnio mnie interesuje. Mimo wszystko może kiedyś zdecyduję się na przeczytanie którejś z jej książek. Bardzo podoba mi się taka formuła lekcji polskiego.
Martyna 

"Lot komety" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)


Autorka jest bardzo miłą osobą, ciekawie opowiadała o swoich dziełach. Zachęciła mnie w ten sposób do przeczytania tych książek, m.in. „Hera, moja miłość”, którą kupiłam zaraz po spotkaniu. Chciałabym, żeby takie lekcje polskiego odbywały się częściej.
Alicja 

Anna Onichimowska, (fot. Grażyna Lipska)


Wczorajszy dzień był dla mnie wspaniałym przeżyciem, ze względu na spotkanie z panią Anną Onichimowską, autorką wielu książek dla dzieci i młodzieży. Swoimi opowieściami szczerze zachęciła mnie do przeczytania jej powieści. Zamierzam po nie częściej sięgać.
Patryk 
"Demony na smyczy" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)

 Pani Anna jest ciekawą osobą piszącą bardzo mądre książki. Potrafi także pięknie opowiadać. Spotkanie było zorganizowane w miłej atmosferze.
Tomasz

Anna Onichimowska, fot. Grażyna Lipska


Spotkanie podobało mi się. Pani była fajna i z tego, co opowiadała, jej książki mogą być ciekawe. Jeśli którąś przeczytam, to chyba „Hera, moja miłość”. Takie lekcje odpowiadają mi, może być ich więcej.
Rafał 

Autorka (w środku), uczniowie naszej Szkoły i pani Jolanta Łukasiewicz


Pani Onichimowska bardzo ciekawie mówiła i myślę, że nie tylko mnie przekonała do swoich książek. Sądzę, że mogą być ciekawe i uczące.
Julka  

Anna Onichimowska, fot. Grażyna Lipska


Wczoraj byliśmy na spotkaniu z Anną Onichimowską. (…) Mam zamiar przeczytać książki jej autorstwa. Bardzo ciekawie opowiadała. Najciekawsza wydaje mi się książka „Hera, moja miłość”.
Julia
    
Niedługo zaprezentujemy recenzje  kilku książek 
pani Anny Onichimowskiej. 
Zapraszamy!