Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opinia o książce. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą opinia o książce. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 2 maja 2017

Drzazga - Ewa Nowak

Drzazga to powieść poruszająca rzadki w polskiej literaturze problem faworyzowania dzieci w rodzinie. Samotna matka-nauczycielka, stojący biernie z boku ojciec, dwie córki i niesprawiedliwie rozdzielona matczyna miłość sprawiają, że dom, który mógłby być dobrym i przyjaznym miejscem, zamienia się w domowe piekło.
Powieść pokazuje cierpienie obu dziewczynek. Chociaż na innych obszarach, każda z nich przeżywa swoją traumę psychiczną. Nienawiść, jaka łączy siostry, wydaje się wieczna, a jednak autorka — bez ckliwych rozwiązań, bez nachalności i z szacunkiem dla stworzonych przez siebie postaci — wskazuje drogę wyjścia z tego błędnego koła.
Powieść stawia przed młodym czytelnikiem szereg pytań: Czy motywy usprawiedliwiają działanie? Na czym, poza zapewnieniem dzieciom opieki, polegają obowiązki rodzicielskie? Czy jest możliwe kochać dzieci jednakowo? Dlaczego tak często zdarza się, że rodzice wybierają jedno z dzieci i jakie są tego przyczyny? Czy warto walczyć o miłość rodzeństwa i czy jest ona ważniejsza niż relacje z rodzicami? Jak wychowywanie się w rodzinie, w której jedno z dzieci jest faworyzowane, rzutuje na późniejsze życie?
Główną bohaterką powieści nie jest córka odtrącona, niekochana, ale właśnie ta „lepsza”, co sprawia, że powieść odkrywa przed czytelnikiem zawiłości psychologii — subtelnie sączonej przemocy psychicznej, jakiej doświadcza ulubione dziecko. To właśnie „lepsza” córka musi zdecydować, czy odważy się na naruszenie układu między członkami jej rodziny i czy stać ją na zapłacenie ceny, jaką jest utrata miłości matki.
Autorka rozszerza świat powieściowej rzeczywistości o szereg skomplikowanych wątków pobocznych. Jest matka, której syn ucieka się do wyrafinowanej manipulacji. Cel jest akceptowalny, ale czy uświęca środki? Jest też wątek przemocy szkolnej. Autorka pokazuje mechanizmy społecznego wymierzania kary osobom faworyzowanym przez szkołę. Jest wątek braku lojalności dorosłych wobec dzieci — nadużywania władzy przez szkolnych pedagogów. Musimy z bólem się przyglądać, jak świat rani dzieci mniej kochane, którym odmówiono należnej im miłości.[link]




A ty siej. A nuż coś wyrośnie.

A ty – to, co wyrośnie – zbieraj.

A ty czcij – co żyje radośnie,

A ty szanuj to, co umiera.

         I pamiętaj – że dana ci pamięć:

         Nie kłam sobie – a nikt ci nie skłamie.

Jacek Kaczmarski, Niech…

* Jest to także motto szkoły,
do której chodzi Marta Piotrowicz,
jej siostra Jagna oraz inni bohaterowie
tej powieści.

 
Marta siedziała z podkulonymi nogami na wersalce, chrupała pestki dyni i popijała herbatę z dzikiej róży. Usiłowała czytać Dziady. Jutro miała być kartkówka z treści i Marta już drugi raz zwalczyła pokusę, żeby wejść do Internetu i sprawdzić, czego mogą dotyczyć pytania. Umiała przecież czytać, a jednak pierwszy raz w życiu zdarzyło jej się patrzeć na tekst i nie rozumieć treści. Czytała nie takie nudziarstwa i jakoś zawsze udawało jej się zmusić do skupienia, tym razem jednak nie potrafiła poskromić samej siebie. Myśli odfruwały jej daleko od Gustawa i jego abstrakcyjnych problemów. A poza tym ta szuflada… Marta, podobnie jak jej mama, była pedantką i lubiła porządek, a z szuflady coś denerwująco sterczało. Zmusiła się, żeby odwrócić wzrok, ale oczy same biegły w kierunku maleńkiego skraweczka papieru, który wystawał spomiędzy szuflad.
Odłożyła Mickiewicza, szklankę i talerzyk z pestkami.
W drugiej szufladzie od góry były zdjęcia. Trzymała je w albumach, w pudełkach i w kopertach. Wszystko zawsze było poukładane i opisane. Dlatego zdziwiła się, że kilka jest niedbale rzuconych na wierzchu.
– Znowu ona – syknęła przez zęby.
Nie miała wątpliwości, że to siostra grzebała w jej rzeczach i nawet nie zdobyła się na umiejętne zatarcie śladów. Nigdy niczego nie zacierała. Z zasady.
Już chciała schować zdjęcia do koperty, kiedy odruchowo na nie zerknęła. Były to zdjęcia opisane jako przedszkolne. Znała je wszystkie bardzo dobrze. Gwiazdka w przedszkolu; pulchna blondynka z kręconymi włosami stoi obok Mikołaja ze sztuczną brodą. Widać, że się go trochę boi, za to jej siostra z dumną miną siedzi mu na kolanach i z dziecięcą ufnością ściska za szyję. Na drugim zdjęciu portret zrobiony w przedszkolu. Ona w stroju krakowianki, a jakiś chłopczyk przebrany za szlachcica; oboje udają, że tańczą. Marta ma na sobie ortopedyczne buciki, które psują cały efekt. Na trzecim zdjęciu ona w jajku wielkanocnym, na kolejnym – z mamą. Mama stoi w ładnej pasiastej spódnicy i morelowej bluzce, przytrzymując na ramieniu torebkę. Drugą ręką trzyma Martę i uśmiecha się do niej. Obok nich, w odległości kroku, stoi Jagna. Zaciśnięte usta tworzą typową dla niej wąską kreskę. Oczy przymrużone. Mimo że ma tylko pięć lat, migoczą w nich niebezpieczne błyskawice. Jest naburmuszona. Kurczowo trzyma się słupka oddzielającego chodnik od ulicy. Nie patrzy w obiektyw, nie patrzy też na mamę ani na Martę. Ostentacyjnie odwraca głowę. Psuja – tak ją w myślach nazywa Marta. Popsuje wszystko – nowy telefon, odkurzacz, okulary… Ale najlepiej wychodzi jej psucie atmosfery. Właśnie tak jak na tym zdjęciu… Mogło być miło, mogły stać sobie we trzy i uśmiechać się do obiektywu, a przez Jagnę miło nie jest. Po prostu psuja – wiecznie obrażona na cały świat, wiecznie nadęta, wiecznie nieposłuszna, zła, kąsająca kogo popadnie, jakby miała wściekliznę.
Marta już chciała schować zdjęcie, żeby ostatecznie nie popsuć sobie humoru, ale nie mogła od niego oderwać wzroku. Podobno wszystko płynie, wszystko jest w nieustannym ruchu i nic dwa razy się nie zdarza. Tymczasem zdjęcie zrobiono dobre dziesięć lat temu, a nadal nic się nie zmieniło. Wszystko powtarza się aż do znudzenia.[link]

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece! 

piątek, 17 marca 2017

Bardzo biała wrona t. 10 - Ewa Nowak

Bohaterami powieści „Bardzo biała wrona” są uczniowie liceum, ale jak najbardziej tę książkę poleciłabym także gimnazjalistom oraz rodzicom nastolatków.
Dlaczego?
Główny wątek książki opowiada nam o miłości Natalii i Norberta. Miłości pierwszej, takiej „na całe życie”, o której pamięta się przez lata.
Natalia właśnie rozpoczęła naukę w liceum, Norbert jest już w klasie trzeciej. I nie byłoby w tej historii niczego niezwykłego, gdyby ich miłość była zwyczajna. Tymczasem, wraz z Natalią, czytelnik zostaje wciągnięty w wir toksycznego związku, omotany siecią podejrzeń i gierek, które Natalii przygotował Norbert. Dzień po dniu chłopak osacza psychicznie dziewczynę, izoluje od koleżanek, przejmuje nad nią władzę. Jednocześnie obdarowuje ją naprawdę szczerym, gorącym uczuciem.
Natalia, zakochana swoją pierwszą miłością lgnie do Norberta. Tym bardziej, że jej domowa sytuacja stała się trudna do zniesienia z powodu problemów, jakie stwarza, świeżo adoptowany przez jej rodziców, chłopczyk. Rodzina jest w nowej, trudnej sytuacji i wszyscy skupieni są na potrzebach najmłodszego członka rodziny. Ten zaś, ma za sobą sporo traumatycznych przeżyć i absorbuje całą uwagę rodziców. Dla Natalii, rodzice nie mają już czasu ani sił, ale przecież to taka poukładana rozsądna dziewczyna, że nie ma powodu do obaw. Niestety, nie ma też kiedy porozmawiać.
Natalia ma także przyjaciółki, ale od chwili, gdy „chodzi” z Norbertem, koleżeńskie relacje zaczynają się rwać. Chłopiec coraz bardziej ingeruje w życie Natalii. Ona zaczyna podporządkowywać swoje decyzje temu, co on akceptuje, bądź nie, sama zaczyna cenzurować informacje, które mu przekazuje, żeby go nie zdenerwować. Bycie z Norbertem staje się dla Natalii emocjonalnym rollercoasterem, chwile uniesień przeplatają się z obawami i z poczuciem winy. Czy Natalia zdoła się uwolnić od pełnego przemocy psychicznej i manipulacji związku? Żeby się tego dowiedzieć, musicie sami przeczytać książkę.
Ktokolwiek, kiedykolwiek był uwikłany w toksyczny związek, odnajdzie w tej książce siebie. Pani Ewa Nowak, pedagog-terapeuta, doskonale zna problem, o którym pisze. Wątek Natalii i Norberta to wręcz modelowy przykład toksycznego związku, osadzony w dekoracjach warszawskiego liceum. Równie dobrze, może zdarzyć się wszędzie, w każdej szkole, także dorosłym ludziom, przydarzyć się może też Tobie, Czytelniku tej opinii.
Podczas lektury książki emocje sięgną zenitu, ale możemy domyślić się, że są zaledwie nikłym echem tego, co musiała przeżyć Natalia. Czytelnik znajdzie tu nie tylko mechanizmy manipulacji, ale także, co stanowi ogromną wartość książki, „wejdzie” w głowę bohaterów i dowie się, jakie myśli napędzają ich czyny.
„Jak w ogóle do tego doszło? Kiedy był ten pierwszy ostrzegawczy sygnał? Dlaczego w głowie nie zadzwonił mi żaden dzwonek?”[1] – zastanawia się Natalia, by zadać sobie również i takie pytanie – „Ciekawe, ile dziewczyn boi się swojego chłopaka.”[2]
Język książki jest przystępny, nie stanowi bariery dla młodego czytelnika. Postaci są żywe, realistyczne. Powieść zawiera także kilka wątków pobocznych, ciekawych, nieszablonowych. Chętnie bym przeczytała rozwinięcie ich w innych tomach.
Oprócz świetnej lektury, od której dosłownie nie sposób się oderwać (przeczytałam książkę na tzw. „jednym posiedzeniu”, w jeden dzień), powieść otwiera nam oczy na złe, toksyczne relacje, uczy jakie są ich symptomy, żeby rozpoznać je zanim nas obezwładnią.
Ta książka powinna stać na półce bibliotecznej w każdym gimnazjum i liceum! Doskonale nadaje się do podjęcia, na godzinie wychowawczej lub innej lekcji, dyskusji o relacjach międzyludzkich. Piszę to jako osoba dojrzała, która dawno ma za sobą wiek nastoletni swój i swoich dzieci, ale czynnie pracuje z młodzieżą gimnazjalną.
Polecam bardzo gorąco!
-------
[1] „Bardzo biała wrona”, Nowak Ewa, Wydawnictwo Egmont, Warszawa 2013, s. 304
[2] Tamże, s. 310

Bardzo biała wrona [Ewa Nowak]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
http://www.empik.com/bardzo-biala-wrona-nowak-ewa,p1080531538,ksiazka-p
Bardzo biała wrona
Ewa Nowak
Cykl: Miętowa (tom 10)
Wydawnictwo: Egmont Polska
data wydania 19 października 2009
ISBN 9788323776994
liczba stron 319

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece.
MW.

czwartek, 9 marca 2017

Moja Ananke - Ewa Nowak

Julia, zdjęcie ze strony Wydawcy
Jagoda jest licealistką, dobrą uczennicą i bardzo rozsądną dziewczyną. Na pewno można jej pozazdrościć świetnych, wyrozumiałych rodziców oraz starszego brata, z którym ma doskonałe relacje. 
I właśnie Jagoda, a nie jakaś zbzikowana nastolatka z patologicznej rodziny zalicza ze swoim chłopakiem "wpadkę". Pierwszy seks kończy się ... ciążą. 

Książka napisana jest w formie pamiętnika, jaki Jagoda mogłaby napisać o swoich przeżyciach. Przyznam, że bardzo bym chciała, aby każda dziewczyna, której przydarzy się podobna sytuacja mogła mieć tak niesamowite wsparcie bliskich, jak główna bohaterka. Powieść czyta się jak podręcznik asertywnego zachowania i postępowania w codziennych sytuacjach. Można się od Jagody i jej rodziców wiele dobrego nauczyć. 

 

Dla kontrastu spotykamy różnych znajomych rodziny, którzy już podobną asertywnością wykazać się nie potrafią. Przemyślenia bohaterki wskazują nam blizny, jakie życie pozostawiło na psychice tych ludzi. Bo to nie bogini Ananke, ani żadne fatum czy przeznaczenie powoduje, że tkwimy w schematach, ale baty, jakie dostaliśmy od życia i sposób, w jaki je przyjmujemy. O ile na fakty nie mamy wpływu, to na pewno możemy zmienić swój sposób myślenia o tym, co się stało. 

Czego mi w tej książce zabrakło, to konfliktu, napięcia, które by przykuwało uwagę i budziło emocje. Zbyt dużo tu lukru, jak na dobrą powieść. 
Warto książkę przeczytać jako podręcznik radzenia sobie w trudnej codzienności.


Moja Ananke [Ewa Nowak]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

Moja Ananke
Ewa Nowak
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie
data wydania 16 czerwica 2016
ISBN 9788308061725
liczba stron 280



piątek, 3 marca 2017

Rezerwat niebieskich ptaków t. 9 - Ewa Nowak

Niebieskim ptakiem określa się człowieka, który nie pracuje, żyje cudzym kosztem, próżnuje. Rodzina Wieckich jest właśnie rodziną niebieskich ptaków dzięki nieoczekiwanemu spadkowi. Odziedziczony przez nich majątek jest tak ogromny, że porzucili pracę zawodową. 
Czym się zajmują?
Nie bardzo mają pomysł na siebie, ale tato hobbystycznie hoduje rzadkie (i kosztowne) gatunki ptaków. W tym niebieskie, dla których buduje rezerwat. 
Wieccy mają dwoje dorastających dzieci, January studiuje, a Sara uczęszcza do wyjątkowo elitarnego, prywatnego liceum. Dziewczyna żyje jak w bańce mydlanej, odcięta od realiów zwykłego życia. Nawet nie porusza się sama po mieście, bo wszędzie towarzyszy jej samochód z kierowcą. Oczywiście, jako nastolatka, ma typowe dla wieku problemy - z przyjaciółkami, miłością do Łukasza, zazdrością, szkolnymi obowiązkami, ale w zderzeniu z codziennością Beaty, koleżanki Sary ze szkoły podstawowej, wydają się one mało istotne. 

Dzięki Beacie Sara uzyskuje możliwość poznania prawdy o sobie i zwyczajnych ludziach, takich jak ty czy ja. Co Sara zrobi z tą wiedzą? Czy jest możliwe wyrwanie się z rezerwatu lub, choćby mała, zmiana podejścia do życia? 

Pomysł autorki jest ogromnie interesujący i posiada wielki potencjał, ale odnoszę wrażenie, że nie został on należycie wykorzystany. Dobry temat rozmył się i  spłycił sprowadzając książkę do poziomu jednorazowego czytadła.
Niemniej zachęcam do lektury, choćby dla relaksu!


 


Rezerwat niebieskich ptaków
Ewa Nowak
Cykl: Miętowa (tom 9)
Wydawnictwo: Egmont Polska
data wydania 7 października 2013
ISBN 9788323776987
liczba stron 376

niedziela, 8 stycznia 2017

Kiedyś na pewno t. 8 - Ewa Nowak

Oblicza zdrady

Kamila i Dorota chodzą do jednej klasy w liceum i są przyjaciółkami. Łączy je to, że obie mają problemy z rodzicami: jedna – nieobecnymi, bo zajętymi karierą zawodową, druga – kłócącymi się. Poza tym wszystko je różni: Kamila jest piękna, zdyscyplinowana, zdobywa laury w tańcu towarzyskim i ma chłopaka, natomiast Dorota nie dba o siebie, z nikim nie chodzi i poza językiem angielskim nie przykłada się do nauki.

W tej samej klasie uczą się też znana nam z poprzedniego tomu „miętowej” serii Kicia i jej przyjaciółka Natasza. Z części „Kiedyś na pewno” dowiemy się o romansie Kici ze starszym mężczyzną oraz dalszych losach kruchego związku Nataszy i Hadriana. Jednakże głównymi bohaterkami są Kamila i Dorota, a właściwie… zdrada.

Zdrada pojawia się na kartach powieści w bardzo różnych wariantach; od tej najboleśniejszej, raniącej osobę, z którą jest się w związku, zaczynając, przez niedochowanie powierzonej tajemnicy, na braku lojalności kończąc.

Kiedyś na pewno [Ewa Nowak]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

Wydarzenia mkną szybko i sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie. Kamila symuluje kontuzję, bo już nie chce się jej ciężko trenować, jednocześnie czuje gorycz, że „wygryza ją” młodsza tancerka. Czy jej decyzja jest fair wobec partnera w tańcu, Sławka? Dorota marzy o empetrójce. Aby zrealizować swój cel, nadużywa zaufania bliskich osób.
Razem z bohaterkami zastanawiamy się nad tym, czy kiedy zdradza dziewczyna, jest tak samo jak wtedy, gdy zdradza chłopak, czy gorzej. Czy brak lojalności przyjaciółki można już nazwać zdradą? Czy zdrada w związku chłopaka i dziewczyny jest tym samym co zdrada w małżeństwie, czy nie? Czy zdradę można wybaczyć? Czy gorsza jest matka, która wyprowadza się z domu, czy taka, która zajęta karierą nie pojawia się w nim niemal wcale? Co jest istotniejsze w zdradzie: fakt jej zaistnienia czy pobudki kierujące człowiekiem? Wydarzenia mkną szybko i sytuacja zmienia się jak w kalejdoskopie. Kamila symuluje kontuzję, bo już nie chce się jej ciężko trenować, jednocześnie czuje gorycz, że „wygryza ją” młodsza tancerka. Czy jej decyzja jest fair wobec partnera w tańcu, Sławka? Dorota marzy o empetrójce. Aby zrealizować swój cel, nadużywa zaufania bliskich osób.

Razem z bohaterkami zastanawiamy się nad tym, czy kiedy zdradza dziewczyna, jest tak samo jak wtedy, gdy zdradza chłopak, czy gorzej. Czy brak lojalności przyjaciółki można już nazwać zdradą? Czy zdrada w związku chłopaka i dziewczyny jest tym samym co zdrada w małżeństwie, czy nie? Czy zdradę można wybaczyć? Czy gorsza jest matka, która wyprowadza się z domu, czy taka, która zajęta karierą nie pojawia się w nim niemal wcale? Co jest istotniejsze w zdradzie: fakt jej zaistnienia czy pobudki kierujące człowiekiem?



W kulminacyjnym momencie powieści, podczas babskiego spotkania koleżanek z klasy, dochodzi do konfrontacji Kamili, której mama odeszła od ojca z powodu jego zdrady, a Kicią, która zakochała się w żonatym mężczyźnie. Przy tym sama Kamila jest uwikłana podwójnie, bo z jednej strony zawodzi ją jej chłopak, Artur, a z drugiej strony pojawił się w jej życiu Marcin. Chociaż młoda i niedoświadczona, dziewczyna zaskakuje dojrzałością oceny sytuacji, gdy mówi: „Prawda jest taka, że to ja uchyliłam drzwi i wpuściłam zło do naszego związku. Ja”[1].

Książka bardziej przypomina sztukę teatralną niż powieść, ze względu na to, że akcja toczy się głównie dzięki dialogom. Niewielkie opisy są jak didaskalia w dramacie. Wszystkie ważne zdarzenia, emocje i tragedie kryją się w słowach, które zostały wypowiedziane, podsłuchane, przeczytane ukradkiem, w słowach, które mają naprawdę znaczyć coś innego, niż znaczą, w niedopowiedzeniach.

Misterna konstrukcja emocji, zwrotów akcji i wydarzeń przypomina pajęczą sieć – mocną, a jednocześnie wrażliwą na najmniejsze drgania. Jeśli coś się wydarzy w jednym miejscu, echo tego zdarzenia dotrze do każdego zakątka sieci. Wyrządzone komuś zło powraca ze zwielokrotnioną siłą.
Kiedy kończymy czytać tę niezwykłą książkę, dostajemy na drogę słowa Doroty: „Nie otwierajmy złu drzwi, bo potem tak strasznie trudno je zamknąć”[2].

Polecam ten tom bardzo gorąco. To jedna z lepszych powieści Ewy Nowak!

---
[1] Ewa Nowak, „Kiedyś na pewno”, wyd. Egmont Polska, 2013, s. 279.
[2] Tamże, s. 305.

niedziela, 1 stycznia 2017

Godzina zero - Agatha Christie

Otóż, proszę Szanownych Państwa, morderstwo w wyższych sferach nie jest tym samym, co zadźganie kumpla po pijanemu, gdy w ramach twardej argumentacji sięga się po sztachetę z płotu lub nóż sprężynowy, który przypadkiem miało się w rękawie. Morderstwo popełnione w wyższych sferach jest sztuką. Podobnie jak sztuką jest samo życie. Nie wystarczy zjeść posiłek, trzeba go zjeść elegancko; nie wystarczy pogadać przy kawie, trzeba prowadzić dyskusję zgodnie z zasadami savoire vivre; a nade wszystko, nie wolno dać się ponieść emocjom!
Choćbyście usłyszeli najbardziej nieprawdopodobną wieść, jeśli chcecie być w wyższych sferach szanowani, nie możecie po prostu zawołać ale heca!, czy co tam macie Państwo w zwyczaju wołać, nie, możecie jedynie unieść brew i zachowując kamienną twarz powiedzieć: Doprawdy? A potem upić łyk herbaty. 
Starannie wytreso... wychowane osoby z wyższych sfer są bardzo wyczulone na drobne, niewerbalne sygnały, które oznaczają burzę emocji tak silną, że każdy normalny człowiek dawno już by wytłukł wszystkie talerze. Nie mają wyjścia, gorset konwenansów nie zostawia wiele miejsca na oddech.
Zatem morderstwo jest sztuką; nie początkiem czegoś, a końcem, zwieńczeniem długotrwałych przygotowań, planów i przemyśleń mordercy. 
Dla ofiary, rzecz jasna, jest końcem jej życia. Morderstwo jest początkiem jedynie dla czytelnika, który zaczyna czytać książkę i ten tragiczny moment stanowi przyczynę wszczęcia śledztwa. Ale proces ten jest jedynie grą pomiędzy śledczym, a sprawcą. Natomiast do krwawego finału, tej tytułowej godziny zero, która stanowi początek naszego zainteresowania ową historią, wiedzie mnóstwo ścieżek.
I taka jest opowiedziana nam tym razem przez Agathę Christie historia. Morderstwo popełnione zostaje mniej więcej w połowie książki, ale przecież czytamy kryminał, do tego Agathy Christie, więc nie denerwujmy się, trup będzie, może nawet więcej, niż jeden. A co jest wcześniej? Ścieżki. Te wszystkie drogi, drobne zdarzenia, sytuacje i uwarunkowania, które prowadzą do finału w postaci odebrania komuś życia. 

Nudy, powiecie. Niesłusznie. Pamiętajcie Szanowni Państwo, że macie do czynienia z człowiekiem z wyższych sfer, kimś, kto perfekcyjnie panuje nad emocjami, jest niebywale inteligentny, a popełnione przez niego morderstwo to sztuka najwyższej jakości. 
Wybija godzina zero. Ginie człowiek. Do gry przystępuje nadinspektor Battle, który szczęśliwie dla swojego siostrzeńca, inspektora Leacha, odwiedził go podczas swojego urlopu. To nie jest śledztwo dla mało doświadczonego policjanta, to wyrafinowana rozgrywka, starcie dwóch, potężnych przeciwników, których bronią jest... z jednej strony skrupulatnie przemyślany plan, a z drugiej, doświadczenie i głęboka znajomość ludzkiej psychiki. 
Szanowni Państwo! Jak zwykle wszystko podane jest na tacy, co stwierdzam z całą odpowiedzialnością, wertując książkę wstecz. Jak zwykle, dałam się zwieść sztuczkom, które stosowała Agatha, odwracając moją czytelniczą uwagę od tego co ważne i skupiając ją na sprawach nieistotnych. Ale czyż tego samego problemu nie miał nadinspektor Battle? 
Jak zawsze zaskoczona rozwiązaniem zagadki, polecam serdecznie!

Godzina zero [Agata Christie]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
Godzina zero
Tłumaczenie Anna Bańkowska
tytuł oryginału Towards Zero
data wydania 14 lutego 2013
ISBN 9788324592920
liczba stron 176

piątek, 23 grudnia 2016

Morderstwo w Boże Narodzenie

Z okazji Świąt składamy wszystkim 
najserdeczniejsze życzenia wszelkiej pomyślności!

* * *
„Krok po kroczku….” nadchodzą Święta, zewsząd słychać słodkie, świąteczne piosenki, oczy radują się widokiem tysiąca lampek, w reklamach zgodna rodzinka zasiada wspólnie do stołu, obdarzając się uśmiechami. Bajka.

Bajka, w którą staramy się wierzyć i której życzymy wszystkim, komu składamy życzenia. Padają słowa: „ciepłych, rodzinnych…”, „w gronie rodziny” i tak dalej, zupełnie tak, jakbyśmy zapadli na jakiś rodzaj amnezji. Jakbyśmy zapomnieli, że rok temu było nam przykro, bo ciotka znów rzucała kąśliwe uwagi na temat naszej bluzki, wujek nawet nie skwitował uśmiechem prezentu tylko skrzywił się pod nosem, matka cały czas narzekała, babka krytykowała potrawy kupione w sklepie, a dziadek po raz setny opowiadał znaną wszystkim historię o dubeltówce i tym podobne. A jednak odpowiadamy na zaproszenie, jedziemy, niekiedy przez pół Polski, chociaż nie mamy ochoty, aby Święta spędzić z krewnymi.

Nie inaczej było z dziećmi Simeona Lee, który wezwał swoich synów wraz z żonami, aby wspólnie spędzić Święta Bożego Narodzenia w ich rodzinnym domu Gorston Hall, Longdale, Addlesfield. Apodyktyczny staruszek z niektórymi z nich nie widział się nawet dwadzieścia lat. Przez ten czas synowie pielęgnowali urazy do ojca i do siebie nawzajem. Ich żony także nie były zachwycone perspektywą nudnych Świąt w towarzystwie nieznanego teścia. Jednakże sędziwy starzec był majętny i w zaproszeniu nie zapomniał napomknąć o zmianach w testamencie, które zamierzał poczynić. Ta informacja zmobilizowała synów oraz ich żony.
Na miejscu okazało się, że przybył również, przebywający za granicą Anglii, syn marnotrawny Harry oraz, ku zaskoczeniu wszystkich, jedyna wnuczka Simeona Lee. Jej nieżyjąca już matka była jedyną córką ekscentrycznego staruszka, zresztą wyklętą przez niego z powodu człowieka, którego wybrała na męża.

Tymczasem Herkules Poirot gościł u pułkownika Johnsona, szefa policji w Middleshire, gdzie wspominali słynne przestępstwa, o których było swego czasu głośno i dyskutowali o najlepszych sposobach ogrzewania. Pułkownik chwalił dobre kominki, zaś Poirot był zwolennikiem centralnego ogrzewania. Rozmowa zeszła także na temat zbliżających się Świąt:
„- Czas Bożego Narodzenia to czas przebaczania i dobrej woli. -  Johnson nie pozwolił mu kontynuować. – Wszyscy życzą sobie samych dobrych rzeczy, a spokoju przede wszystkim, świętują. Pokój całemu światu.
      Herkules Poirot usiadł głębiej w fotelu, splótł dłonie i przypatrywał się w zadumie swojemu gospodarzowi.
- Czy według pana czas Bożego Narodzenia nie sprzyja popełnianiu zbrodni?
- To właśnie miałem na myśli – potwierdził Johnston.
(...) Służący pułkownika wszedł do pokoju.
- Dzwoni inspektor Sugden, sir.
- W porządku. Już podchodzę.
      Johnson przeprosił Poirota i zniknął za ścianą. Wrócił po trzech minutach z ponurą, wzburzoną twarzą.
- A niech to diabli! Morderstwo! W samą Wigilię!
Poirot uniósł brwi.”[1]
      Ofiarą okazał się senior rodu, który przygotował sobie świąteczną zabawę polegającą na skłócaniu każdego z każdym. Jednakże, jak się powiada, niedaleko pada jabłko od jabłoni, krew nie woda i tak dalej, jeśli chodzi o genetykę w obiegowym wydaniu, czyli nie tylko Simeon Lee zaplanował niespodziankę na święta. Kiedy odkryto zbrodnię, padły cytaty z Biblii i z Szekspira, wygłoszone przez zszokowanych domowników. Większość przebywających w domu gości oraz służących, miało powód do popełnienia przestępstwa. Podczas śledztwa mnóstwo ciemnych sprawek, sekretów i oszustw ujrzało światło dzienne, jak i wiele silnych uczuć, łączących dwoje ludzi. 

Jednakże to, kim okazał się sprawca, przeszło moje najśmielsze oczekiwania! 
Polecam nie tylko na Święta!
-----------
[1] „Morderstwo w Boże Narodzenie”, Christie Agatha, tłumaczenie Mincarz Andrzej, Wydawnictwo Dolnośląskie 2014, s. 71-73

Morderstwo w Boże Narodzenie
Tłumaczenie Andrzej Milcarz
tytuł oryginału Hercule Poirot's Christmas
data wydania wrzesień 2011 (data przybliżona)
ISBN 9788324590827
liczba stron 232
118/2015

czwartek, 15 grudnia 2016

Lisowczycy w Kowarach - Romuald Witczak, rysunki - Roman Tryhubczak

Romuald Witczak, opowieścią „Lisowczycy w Kowarach”, otwiera nam drzwi do świata sprzed czterech stuleci. Jego książka jest jak wehikuł czasu, dzięki któremu poznajemy mieszkańców miasta. Patrzymy na ubrania kobiet, obyczaje, jesteśmy zaproszeni na popołudniową herbatę do ogrodu pana Bauma. Przysłuchujemy się rozmowom mieszkanek Kowar, niezadowolonych ze swojej pozycji społecznej w porównaniu z mężczyznami i wymianie zdań między kupcem winiarskim a starostą kowarskim Praetoriusem, o konieczności budowy ratusza. W Kowarach jest spokojnie, ale w Europie trwa wojna trzydziestoletnia. Ważny jest i ratusz, i zabezpieczenie miasta przed inwazją. Może, zamiast ratusza, zbudować mury obronne?
Rzemieślnicy krzątają się wokół swoich spraw, ktoś choruje, inny umiera z powodu nieszczęśliwego wypadku. Jak wtedy leczono? Jak wyglądała ceremonia pogrzebowa? O tym wszystkim możemy przeczytać w książce.

Z Romualdem Witczakiem jako przewodnikiem, zaglądamy do bogatego domostwa kupca i biednej chaty chłopki, widzimy zatroskanego proboszcza, gwarków przy piwie, nie zawsze moralnie prowadzące się mężatki i złodzieja, który planuje przestępstwo. Mimochodem dowiadujemy się, w jaki sposób poukładany był ówczesny świat.
Docierające do Kowar echa wojny niepokoją ludność. Na losy mieszkańców, spokojnie przeplatające się w czasach pokoju, pada cień. Jakże prorocze okazały się słowa jednej z mieszczek, wypowiedziane do przyjaciółki w leniwe, sierpniowe popołudnie, gdy sączyły wino z wysmukłych kieliszków oraz raczyły się lekturą wierszy miłosnych Martina Optiza: „Jesień idzie...”[1]
Jesień jest nie tylko nieuniknionym następstwem lata ale i metaforą. Czas rozkwitu Kowar dobiega końca. Nadciąga czas smutku, głodu i wojny.

Kościół w Kowarach, rys. Roman Tryhubczak, ołówek, rysunek - ilustracja, s. 56 (zdjęcie oryginału)
Zanim przystąpimy do lektury rozdziałów, autor zaprasza nas do przeczytania „Wstępu”. Nakreślił w nim sytuację polityczną Europy w I połowie XVII wieku. W tym czasie przybywało zwolenników tez głoszonych przez Marcina Lutra, czemu odpór dawali katolicy, a szczególnie austriaccy Habsburgowie. Ostatecznie obie strony, skuszone wizją zdobycia wojennych łupów, sięgnęły po broń. Habsburgowie nie zawahali się „wezwać na pomoc” lisowczyków, formacji, która w ówczesnym świecie siała spustoszenie porównywalne do wybuchu bomby atomowej trzysta lat później. Okryte złą sławą, siejące niewyobrażalny strach zastępy „polskich kozaków”, jak ich nazywano, przewróciły sielankowe życie mieszkańców Kowar do góry nogami. My, czytelnicy, ze zgrozą oglądamy ten krwawy spektakl.

Lisowczycy splądrowali Kowary, ale autor za pomocą swoich bohaterów, postanowił skonfrontować oba wyznania: protestanckie i katolickie, pokazać nam powód, dla którego przez wiele lat ludzie nawzajem się mordowali. Oto fragment wymiany zdań między lisowczykiem i protestantką:
„Na drugi dzień, jakby nigdy nic, Lipo się odezwał:
- Czy to prawda, że ten wasz Luter zlikwidował sakramenty?
- Nieprawda! Tylko zmniejszył ich ilość. Mamy sakrament chrztu, Stołu Pańskiego i pokuty.
- A pozostałe?
- Są niepotrzebne!
- Byłem blisko śmierci i niepotrzebne mi było ostatnie namaszczenie?
- Niepotrzebne! O zbawieniu każdego z nas decyduje jego wiara i łaska boska. Jak tego nie ma, to nic ci nie pomoże.
- A dobre uczynki? Przecież za to, że mnie pielęgnujesz, należy ci się nagroda.
- Nic mi się nie należy. To, co robię, powinnam robić.
- Tak was uczą księża?
- My nie mamy księży, tylko pastorów.
- Cóż to za różnica, tylko nazwa inna.
- Nie, pastor nie ma prawa odpuszczania grzechów, jak wasz ksiądz. On nie jest pośrednikiem między Bogiem a wiernym. U nas wierny rozmawia z Bogiem bez pośrednika.
- I to jest straszne. W ten sposób każdy może sobie rozumieć inaczej, co do niego mówi Bóg. My po to mamy papieża, żeby nas pouczał przez swoich biskupów i kapłanów, jak i co należy. Jest jakiś porządek.
- Macie kapelana, który handluje odpustami i nic nie ma przeciw waszym bezeceństwom. (…) O jakim porządku ty mówisz?”[2]

Młyn wodny, rys. Roman Tryhubczak, ołówek, rysunek - ilustracja, s. 84 (zdjęcie oryginału)
Fikcyjni bohaterowie, których powołał do życia Romuald Witczak, mają możliwość nawiązywania relacji z autentycznymi osobami, znanymi z kart historii. Poza władcami, są to choćby, znani z dotyczących miasta Kowary archiwalnych dokumentów, starosta Tobias Praetorius czy pastor Georg Werner.

Książka stanowi pierwszy tom nowej serii pt. „Z Biblioteki Ducha Gór”. Seria pomyślana jest jako dostępna dla każdego czytelnika, zarówno cenowo, jak i z powodu niewielkich rozmiarów tomików (pomimo kieszonkowego formatu litery oraz interlinie nie zostały pomniejszone, dzięki czemu książka niemal „nic nie waży”, mieści się w kieszeni, ale łatwo się ją czyta). Wewnątrz, znajdziemy rysunki autorstwa Romana Tryhubczaka, kowarskiego artysty, który wykonał je specjalnie dla tej publikacji.

Ogromna, dotycząca regionu, wiedza autora została podana czytelnikowi w przystępnej formie lekkiej opowieści. Śledząc fabułę, zupełnie niechcący, odbieramy lekcję historii Kowar.

Zachęcam do sięgnięcia po lekturę „Lisowczyków w Kowarach”

-----------
[1] „Lisowczycy w Kowarach: Opowieść z czasów wojny 30- letniej”, Witczak Romuald, ilustracje Tryhubczak Roman, Wydawnictwo Ad Rem, Jelenia Góra 2016, s. 28
[2] Tamże, s. 154-155

Lisowczycy w Kowarach. Opowieść z czasów wojny 30-letniej
Romuald Witczak
Seria: Z Biblioteki Ducha Gór
Wydawnictwo: Ad Rem
data wydania7 grudnia 2016
ISBN9788365295552
liczba stron 202


Roman Tryhubczak
Roman Tryhubczak
Urodził się 17 lipca 1951 roku w Kowarach. Jego pasje, fascynacje, umiłowanie gór i przyrody w sposób znaczący wpływały na jego życie oraz twórczość artystyczną.
Lubi rysunek ołówkiem. Korzystając z jego różnych twardości tworzył kiedyś duże obrazy w tej technice. Należy też wspomnieć o jego pracach w tuszu wykonywanych piórkiem na papierze kredowym, gdzie porusza się z niesamowitą precyzją i mistrzostwem, budując unikalną estetykę tych prac, trochę jak chirurg i saper, który w tym przypadku również nie może się pomylić.

Lubi też pastele – szczególnie olejne, m.in. z uwagi na możliwość łączenia ich z ołówkiem. Uprawia również tradycyjne malarstwo sztalugowe i sporadycznie rzeźbę w drewnie.
 
Lisowczyk - ołówek, rysunek - ilustracja do książki, s. 122 (zdjęcie oryginału)

Podsumowując jego dotychczasową działalność twórczą, której największa aktywność przypadła w latach 2003 – 2010, należy wymienić łącznie ponad 20 wystaw oraz prezentacji jego prac artystycznych, w tym aż 15 wystaw indywidualnych. 

Kuźnia, ołówek, rysunek - ilustracja, s. 45 (zdjęcie oryginału)

 Jego pierwsze prace prezentowano w Domu Kultury Zagłębia Miedziowego w Lubinie, w 1971 r. Kolejne wystawy były zorganizowane w Kowarach, Kamieniu Pomorskim, Jeleniej Górze, Szklarskiej Porębie, Łodzi, zaś poza granicami Polski wystawiane były w Malmo – Szwecja, Reichenbachu, Bambergu – Niemcy, w Fügen – Austria, Frederikssund – Dania, Vrchlabi – Republika Czeska oraz w Bratysławie - Słowacja.

Kuźnia - detal, Duch Gór
Większość prac Romana Tryhubczaka znajduje się w zbiorach prywatnych głównie w Polsce, ale również i w innych krajach Europy. Kilka prac trafiło do Stanów Zjednoczonych. Jego monumentalne abstrakcyjne malarstwo ścienne można podziwiać w holu Miejskiego Ośrodka Kultury w Kowarach, a w sali widowiskowej na piętrze jego trzy odrestaurowane w 2012 roku monumentalne socrealistyczne płaskorzeźby autorstwa prof. Antoniego Melha. Minister Kultury w roku 2005 m.in. dostrzegł jego aktywność i wyróżnił odznaczeniem „Zasłużony Działacz Kultury”.


Polecam stronę artysty TUTAJ  oraz interaktywną stronę  Cygańska Wyspa.

niedziela, 4 grudnia 2016

ALBUM - Oskar Adam Keil (1856-1936) - przedsiębiorca i wydawca


Album "Oskar Adam Keil 1856-1936 przedsiębiorca i wydawca z Jagniątkowa" Roberta Rzeszowskiego ukazał się w dniu otwarcia wystawy pocztówek pochodzących z drukarni Keila oraz drewnianych, karkonoskich pamiątek, z należącego również do niego, zakładu snycerskiego. 

Autor książki, Robert Rzeszowski, od niemal trzydziestu lat jest kustoszem w Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze. Pod swoją opieką posiada, między innymi, dużą kolekcję starych pocztówek. Urzeczony pięknem litografii pochodzących z zakładu Oskara Keila, Robert Rzeszowski  zorganizował wystawę pocztówek pochodzących z jego wytwórni (wiele z nich zostało wypożyczonych od prywatnych kolekcjonerów) oraz opracował tę książkę. 

Album, oprócz pięknie wydrukowanych, kolorowych fotografii pocztówek, zawiera zebrane przez autora informacje na temat rozwoju "przemysłu" pamiątkarskiego w Karkonoszach, drukarni litograficznej oraz fabryki galanterii drewnianej Keila, a także historii rodziny przedsiębiorcy z Jagniątkowa.

Folder reklamujący i wystawę, i album, zawiera kilka ilustracji, które znajdują się w książce
Znalezienie informacji na temat Oskara Keila oraz jego dwóch zakładów było zadaniem iście detektywistycznym. Zachowało się niewiele dokumentów dotyczących samego przedsiębiorcy jak i zatrudnianych przez niego pracowników. 
Historia założenia obu firm przez Oskara Keila, przeplata się z przepięknymi ilustracjami. Całość wydana jest na kredowym papierze. 
Naliczyłam 68 zdjęć pocztówek, kilka druków firmowych zakładów galanterii drewnianej oraz drukarni, dwa plany sytuacyjne przedsiębiorstwa, rachunek na papierze firmowym z ilustracją budynków firmy Keila, zdjęcie drzeworytu przedstawiającego sprzedaż pamiątek w Karkonoszach, kilka dokumentów i reklam, kilka zdjęć Jagniątkowa, gdzie mieszkał Oskar Keil, w tym jego willi i budynku drukarni litograficznej (zakład snycerki rozebrano), kilka diapozytywów z Muzeum Karkonoskiego przedstawiających wyroby z kory, drewna i mchu, kopertę na naklejki na szkło oraz przykładową naklejkę. 

Hotel i Villa Beyer na starej pocztówce z ok 1900r. (wydawca O.Keil - Agnetendorf)
Książka, zwłaszcza jak na swoje niewielkie rozmiary, prezentuje nam mnóstwo wiedzy na temat historii przemysłu pamiątkarskiego Karkonoszy i Jagniątkowa, mnóstwo faktów dotyczących nieistniejących zakładów Keila oraz dużą ilość pięknych ilustracji. 

Postanowiłam sprawdzić w internecie jak wygląda możliwość kupienia na aukcji pocztówki z litografią pochodzącą z drukarni Oskara Keila. Nie jest łatwo. Można znaleźć zdjęcia pochodzące z kolekcji, które posiadają zbieracze, trudniej jest trafić na jeden z pięknych egzemplarzy do kupienia. W porównaniu z pocztówkami wytwarzanymi przez inne drukarnie te, które wyszły spod ręki Keila są dużo droższe. Za cenę albumu, nie kupiłabym nawet jednej jego pocztówki. 
Które mnie urzekły najbardziej? 
Humorystyczne. 
Pokazują mieszkańców oraz turystów w wesołych sytuacjach, w tarapatach albo w śmieszny sposób. 
Zarówno pocztówki humorystyczne, jak i poważne, stanowią ogromny ładunek wiedzy na temat zwyczajów, strojów oraz poczucia humoru mieszkańców Karkonoszy sprzed stu lat. 

Fragment życia turystycznego pod Hotelem Beyers na przełomie XIX i XX wieku. autor - pracownia litograficzna O. Keil Agnetendorf
Polecam album każdemu - miłośnikowi historii, jako skarbczyk wiedzy o Karkonoszach oraz turystom, jako wartościową i piękną pamiątkę, do której na pewno wielokrotnie z przyjemnością wrócą.

Dla mnie, jest to jedna z piękniejszych książek w mojej biblioteczce!

Na temat wystawy pisałam TUTAJ (wydawnictwo litografii artystycznej) oraz TUTAJ (zakład snycerski).

Wystawa będzie eksponowana do 31 stycznia 2017 roku 
w Muzeum Karkonoskim w Jeleniej Górze.

Oskar Adam Keil 1856-1936 przedsiębiorca i wydawca z Jagniątkowa
Robert Rzeszowski
Wydawnictwo: Ad Rem, Muzeum Karkonoskie
data wydania 17 listopada 2016
ISBN 9788365295569
liczba stron 96

piątek, 4 listopada 2016

Ogon Kici t. 7 - Ewa Nowak


Anna Sawicka, zwana Kicią, jest bardzo zaangażowana w organizację obozu harcerskiego. Notuje pomysły na zajęcia podczas "dni deszczowych", wybiera miejsce, planuje rozmieszczenie namiotów, atrakcje i podział ról. Będzie odpowiadała na obozie za wiele spraw, dlatego wierzy, że perfekcyjne przygotowanie wyjazdu oznacza brak kłopotów.

Wśród potencjalnych problemów są "drugie połowy" obozowej kadry. Dziewczyny, narzeczone, mężowie, dzieci – wszystko to według Kici "ogony", które odciągają uwagę osoby pełniącej ważną funkcję od obowiązków. Ona sama szczyci się brakiem jakiegokolwiek "ogona".

Ania zdała do klasy maturalnej, jest w zasadzie jedynaczką. W zasadzie, bo wie, że jej tato ma syna z pierwszego małżeństwa, ale go nie zna. Mama, dużo młodsza od taty, jest dla niej bardziej siostrą niż matką, dlatego dziewczyna mówi jej po imieniu.

Wydaje się, że wszystko idzie jak po maśle, tak że nie wiadomo, o czym autorka zamierza opowiadać na dalszych stronach powieści. O tym, jaka bohaterka jest świetna, nie da się przecież czytać bez odruchu ziewania.

Tymczasem tato poznaje Anię ze swoim dawnym kolegą, Dawidem, który organizuje obozy surwiwalowe i chciałby zasięgnąć jej opinii w sprawie pomysłów na "dni deszczowe". To jedno spotkanie wywraca życie Kici do góry nogami.

Ogon kici. Seria Miętowa [Ewa Nowak]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

Rozsądna i poukładana dziewczyna zakochuje się w mężczyźnie w wieku swojego ojca, porzuca zaplanowane obowiązki i jedzie na zorganizowany przez niego obóz surwiwalowy. W dniu wyjazdu, podczas pożegnania uczestników z rodzinami, poznaje żonę i synka Dawida.

Powieść jest fascynującym zapisem tego, co dzieje się w głowie i w duszy bardzo młodej kobiety, która wiedziona silnym uczuciem nie zważa ani na różnicę wieku, ani na fakt, że może stać się przyczyną rodzinnego dramatu. Zapatrzona w obiekt swoich uczuć, nie słyszy dzwonków alarmowych w głowie, gdy wychodzą na jaw coraz dziwniejsze "zbiegi okoliczności", manipulacje, którym uległa i w końcu prawdziwe oblicze Dawida.

Szczególna rola przypadła w udziale obozowej lekarce, jak się okazuje – o specjalności psychiatrycznej, która celnie diagnozuje i pokazuje problem. Bo to, że w życiu zdarzają się nam takie, a nie inne przypadki, nie jest sprawą ślepego losu lub pecha, ale pewnych schematów, które znamy, i które nieświadomie powielamy. Jesteśmy jak aktorzy, którzy otrzymują zawsze podobną rolę.

No dobrze, zapytacie, ale dlaczego powieść dla młodzieży porusza temat miłości dziewczyny do dużo starszego mężczyzny? Choćby dlatego, że jest to problem o wiele bardziej powszechny, niż się nam wydaje i zamiast pytać "co ona w nim widzi" albo "dlaczego mnie to spotkało", warto się bliżej przyjrzeć mechanizmom, które sterują ludzkim życiem.

A poza tym jest to wciągająca i ciekawie napisana książka!

Ogon Kici
Ewa Nowak Cykl: Miętowa (tom 7)
Wydawnictwo: Egmont Polska
data wydania 2013 (data przybliżona)
ISBN 9788323779988
liczba stron 342

piątek, 7 października 2016

Michał Jakiśtam t. 6 - Ewa Nowak

 O nierealnej miłości i wielkiej odwadze
Od samego początku było mi żal Edyty. Jej ojciec to tyran wcielony. Postanowił, że dziewczyna wyjedzie z rodzinnej Łomży do Warszawy i tam będzie kontynuowała naukę. Wszystko wskazywało, że za karę; długo trwało, zanim dowiedziałam się, jaki był powód ojcowskiej decyzji. Poza tym, jak sami będziecie mogli przeczytać, Edyta jest świetną dziewczyną. Nigdzie nie zauważyłam oznak jej zepsucia moralnego czy skłonności do wybryków, za co więc miała być ukarana?

Nie uwierzycie!

W Warszawie zamieszkała u krewnych ojca, Gwidoszów, których poznaliśmy w tomie pierwszym "Serii Miętowej". Kto czytał część "Wszystko, tylko nie mięta", uzna zapewne, że taka zmiana to dla Edyty raczej nagroda.

Jest niestety jedno "ale".

Szkoła. 

A w zasadzie klasa, do której trafiła. Uczniowie nie tylko nie zaakceptowali nowej koleżanki, lecz zrobili wszystko, żeby ją całkowicie pognębić. Pojawiły się mobbing i przemoc.

Dziewczyna uciekła w świat literatury, a konkretnie w świat wykreowany przez autorkę książek dla młodzieży, dobrą znajomą Gwidoszów. Nie, nie była molem książkowym, ojciec skutecznie obrzydził jej czytanie, ale w tej jednej powieści znalazła coś, co ją kompletnie oczarowało. A raczej powinnam napisać – kogoś. Zakochała się bowiem bez pamięci w bohaterze literackim.

Michał Jakiśtam. Seria Miętowa [Ewa Nowak]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE

W realnym życiu miała przyjaciół, którzy zostali w Łomży, interesowało się nią kilku fajnych chłopców, zwiedzała Warszawę. Szczególnie poruszyło ją Muzeum Powstania Warszawskiego, a mnie ono ogromnie zaciekawiło, zwłaszcza możliwość przeżycia na własnej skórze ucieczki kanałem tak, jak podczas wojny uciekali powstańcy. Edyta zwiedzając Muzeum wielokrotnie zadawała sobie pytanie, czy potrafiłaby być równie odważna jak oni.

Punktem kulminacyjnym powieści jest przyjazd ojca bohaterki do Warszawy na tak zwaną "inspekcję". Wynikły z tego same interesujące rzeczy, wszystko się wyjaśniło i zmieniło, ale... nie zdradzę szczegółów.

Serdecznie zapraszam do zapoznania się z losami Edyty, której w młodym wieku przyszło zmierzyć się z różnymi odmianami szantażu emocjonalnego.


Natomiast zadam Wam pytanie:  
Czy kiedykolwiek zakochaliście się w bohaterze literackim? Kto to był? :)


Michał Jakiśtam
Cykl: Miętowa (tom 6)
Wydawnictwo: Egmont Polska
data wydania 2013 (data przybliżona)
ISBN 9788323779902
liczba stron 292

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece!


środa, 28 września 2016

Poirot prowadzi śledztwo - Agatha Christie


Na początek odrobina historii:
„Tytuły zebrane w tomie „Poirot prowadzi śledztwo” (1924) pisane były na zamówienie magazynu „The Sketch”, który rozpoczął ich druk w marcu 1923 roku od „Wypadków na Balu Victory”. Do końca roku w gazecie ukazały się dwadzieścia cztery historyjki z małym Belgiem. Zbiór „Poirot prowadzi śledztwo” objął jedenaście z nich, natomiast pozostałe, w pięćdziesiąt lat po gazetowej premierze, opublikowano w pierwszym brytyjskim wydaniu „Wczesnych spraw Poirota”. W 1963 roku Christie uhonorowała wydawcę „The Sketch”, opatrując „Kieszeń pełną żyta” dedykacją: „Bruce’owi Ingramowi, który lubił i wydawał moje opowiadania”.[1]
Wszystkie historie opisane w tomie „Poirot prowadzi śledztwo” opowiada nam kapitan Hastings. To niejako tłumaczy pewne niedoskonałości przekazu narratora, który nie zawsze rozumie, co się naprawdę dzieje w prowadzonej sprawie. To zagubienie Hastingsa, połączone z jednoczesnym przekonaniem o własnych zdolnościach, a także z troską o nadmiernie rozdęte ego przyjaciela, zostało oddane przez autorkę po mistrzowsku. Pyszne są także sprzeczki pomiędzy Poirotem i Hastingsem, a fabuła pełna typowych dla gatunku sytuacji, takich jak przebieranki, inscenizacje, nawet sięganie do okultyzmu. Wiele z nich doskonale sprawdziłoby się, gdyby opowiadania odegrać jako sztukę na deskach teatru.

Tytułowa (z pierwszego opowiadania) „Gwiazda Zachodu” to olbrzymi brylant, bliźniak drugiego, o nazwie Gwiazda Wschodu. Kiedy właścicielka tak cennego klejnotu otrzymuje list z pogróżkami, nie pozostaje nic innego, jak poprosić o pomoc parę słynnych detektywów.
„Odciągnąłem Poirota na bok.
- Słuchaj no, drogi przyjacielu, nie lepiej wrócić do Londynu?
- Tak uważasz, Hastings? Dlaczego?
- No cóż – odchrząknąłem – sprawy nie potoczyły się najlepiej, prawda? Mam na myśli to, że mówisz lordowi Yardly, by zdał się na ciebie, a wszystko będzie dobrze – i sprzątają ci brylant sprzed nosa!
- To prawda – odparł Poirot bardzo zakłopotany. – Nie był to jeden z moich największych triumfów. (…)
- Nie sądzisz, że – przepraszam za wyrażenie – zaprzepaściwszy sprawę, byłoby taktowniej natychmiast wyjechać?
- A obiad, bez wątpienia wyśmienity obiad, który przygotował szef kuchni lorda Yardy?”[2]
Również godny polecenia jest ten cytat: „żadna kobieta nie zniszczy listu, jeśli nie jest bezwzględnie konieczne. Nawet wtedy, gdy rozsądniej byłoby to uczynić.”[3]

Opowiadanie „Tragedia w Marsdon Manor” to wyjaśnienie okoliczności zgonu pana Maltraversa, który krótko przed tym ubezpieczył się na wypadek śmierci na wysoką sumę.

„Perypetie z tanim mieszkaniem” opowiada historię kradzieży ważnych planów z Departamentu Marynarki Stanów Zjednoczonych i pewnej vendetty.

W „Tajemnicy Hunter’s Lodge”, obłożnie chory na grypę Poirot rozwiązuje zagadkę kryminalną kierując śledztwem z …łóżka. Na miejsce przestępstwa wysyła poczciwego Hastingsa i porozumiewa się z nim za pomocą depesz.

W opowiadaniu „Kradzież obligacji za milion dolarów”, Bank Londyński i Szkocki postanowił zdobyć możliwość udzielania kredytów również w Ameryce, dlatego wysłał tam obligacje warte milion dolarów. Obligacje przewoził liniowcem Olimpia Filip Ridgeway, siostrzeniec jednego z dyrektorów generalnych, ceniony pracownik banku. Oczywiście obligacje zostały skradzione, a do pary detektywów zgłosiła się po pomoc narzeczona Filipa Ridgewaya.

„Tajemnica egipskiego grobowca” dotyczy klątwy faraona w rzeczy samej, którą okrzyknięto sprawczynią łańcucha tajemniczych zgonów, które miały miejsce po otwarciu grobowca pewnego faraona. Poirot i Hastings udają się do Egiptu.
„Egipt mnie zauroczył. Ale nie Poirota. Ubrany dokładnie tak samo jak w Londynie, stale nosił w kieszeni malutką szczoteczkę do ubrań i toczył nieustającą wojnę z kurzem, który gromadził się na jego odzieży. (…)
- Popatrz na Sfinksa – nalegałem. – Nawet ja odczuwam tę tajemnicę i urok, jakie roztacza.
Poirot przyjrzał mu się niezadowolony.
- Nie wygląda na szczęśliwego – oznajmił. – Jak mógłby być, skoro do połowy jest tak niechlujnie zasypany piaskiem!”[4]
W „Kradzieży w hotelu Grand Metropolitan”, kapitan Hastings, który może i nie miał głowy do prowadzenia śledztw, ale do interesów jak najbardziej, zafundował przyjacielowi weekend w Grand Metropolitan w ramach odpoczynku. Właśnie wzbogacił się dzięki jakiejś transakcji: „no cóż, teraz, jak to się mówi, mam pieniędzy jak lodu. Sądzę, że weekend w Grand Metropolitan sprawiłby nam obu dużą przyjemność.”[5] W hotelu zatrzymała się towarzyska śmietanka, a panie, jedna przez drugą prześcigały się w prezentowaniu posiadanych klejnotów.
„Widok tak wielu kosztowności sprawia, że zaczynam żałować, iż zajmuję się wykrywaniem przestępstw, a nie ich popełnianiem. Co za okazja dla wytrawnego złodzieja!”[6] 
Te słowa wyrzekł Poirot i okazały się, niestety, prorocze, a zamiast wypoczynku, detektywi mieli ręce pełne roboty.

W „Porwaniu premiera” Poirot i Hastings mają 24 godziny i 15 minut, aby odnaleźć uprowadzonego premiera Anglii, którego obecność na konferencji aliantów, zaplanowanej następnego dnia w Wersalu, jest konieczna.

„Zniknięcie pana Davenheima”  to historia, w której Hastings opowiada o sprawie, gdy nie tylko znikł pan Davenheim, ale i zawartość jego sejfu.  Dosłownie rozpłynął się w powietrzu. Czy aby na pewno?
„Poirot urwał i wyciągnął rękę po kolejne gotowane jajko. Zmarszczył brwi. – To wręcz nie do zniesienia – wymamrotał – żeby każda kura znosiła jajka innej wielkości. Jakaż asymetria powstaje z tego przy stole! Żeby chociaż sortowali je w sklepie!
- Mniejsza o nie – odparł zniecierpliwiony Japp. – Mogą być nawet kwadratowe. Niech nam pan raczej powie, gdzie się gość udał, gdy opuścił Cedars, jeśli pan to wie!
- Eh bien, poszedł do swojej kryjówki. Och, ten pan Davenheim, być może jego szare komórki mają jakieś zniekształcenia, funkcjonują jednak pierwszorzędnie!
- Czy pan wie, gdzie jest jego kryjówka?
- Naturalnie. Jest bardzo pomysłowa. „[7]
Opowiadanie „Sprawa włoskiego arystokraty” to znów wyzwanie dla szarych komórek Poirota, który musi ustalić jaki był przebieg wypadków, aby rozszyfrować mordercę. Hastings tak podsumował tę sprawę: „Poirot miał rację. Jak zwykle, niech go diabli!”[8]

„Zaginiony testament” to ostatnie opowiadanie w zbiorze, w którym Violetta Marsh ma rok, aby sprostać wyzwaniu, przed którym postawił ją umierający wujek. Stawką jest jego majątek. Ekscentryczny senior nie pochwalał wyborów bratanicy, którą opiekował się po śmierci jej rodziców, a konkretnie chęci zdobywania przez dziewczynę wykształcenia. Poprzez obwarowania zapisane w testamencie stanął w szranki z intelektem bratanicy, sam nie posiadając - jak mawiał - wiedzy książkowej. Przygotował w tym celu istną sieć intelektualnych pułapek.
„Jeżeli bratanica przejrzy jego podstęp, usprawiedliwi tym swój wybór życiowy i udowodni, że w pełni zasługuje na jego pieniądze.
- Ale go nie przejrzała, prawda? – odparłem wolno. – Wydaje się to niesprawiedliwe. Tak naprawdę wygrał staruszek.
- Ależ nie, Hastings. Inteligencja cię zawodzi. Panna Marsh dowiodła bystrości umysłu i znaczenia wyższego wykształcenia kobiet, przekazując sprawę od razu w moje ręce. Zawsze zatrudniaj eksperta. Tym samym dowiodła swego prawa do tych pieniędzy.”[9]
Te urocze, niewielkie z racji swojego przeznaczenia historie, wydają się dzisiaj trochę przykrótkie. Chciałoby się, aby autorka je rozbudowała, dała nam czytelnikom, trochę więcej czasu na gdybanie i wymyślanie możliwych rozwiązań. Każde z nich, odpowiednio obudowane tłem obyczajowym mogłoby być większą nowelką.
Z drugiej strony ciekawa jestem, ilu współczesnych autorów, wymyśliłoby dwadzieścia cztery, odrębne i niepodobne do siebie historyjki, a do tego narzuciłoby sobie dyscyplinę ubrania ich w tak krótką formę. I nie zapominajmy, że oprócz opowiadań, Agatha napisała kilkadziesiąt powieści, w których tylko sporadycznie pojawiały się jakieś dalekie podobieństwa do wcześniejszych opowiadań. Znajomość nawet sporej liczby jej książek nie daje nam gwarancji, że w końcu przejrzymy sprytne, szare komórki autorki i nie damy się wywieść w pole.
Zachęcam do lektury!

Poirot prowadzi śledztwo [Agata Christie]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
---------------
[1] Curran John, „ABC zbrodni Agathy Christie: Sekrety z archiwum pisarki”, tłum. Długajczyk Beata, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2012, s. 60
[2] Christie Agtaha, „Poirot prowadzi śledztwo”, tłum. Kaliszewicz Brygida, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2015, s. 19-20
[3] tamże, s. 26
[4] tamże, s. 82-83
[5] tamże, s. 93
[6] tamże, s. 94
[7] tamże, s. 140
[8] tamże, s. 154
[9] tamże, s. 163-164

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece!