środa, 18 maja 2016

Droga do Domu: Księga II - Żuchowski Przemysław



„Opowieść pełna magii”




Księga druga „Drogi do Domu” ponownie przenosi nas w Góry Izerskie XVII wieku. Spotykamy znanych z części pierwszej bohaterów: Walona, Gucka i wilki, a także wiele, wiele nowych postaci. Akcja jest bardziej niż w części pierwszej osadzona w konkretnych miejscach Gór Izerskich. Dla tych, którzy je znają z wędrówek, będzie to więc opowieść o miejscach, które odwiedzili i z łatwością je rozpoznają. Dla tych, którzy się tam wybierają - źródło wielu zaskoczeń, gdy odkryją w rzeczywistości opisane w niej skały, napisy i szczegóły; być może zaczną nawet poszukiwać śladów ognisk, które palili w lesie ludzie w kapturach.

Spokojne życie Walona zostaje zakłócone wydarzeniami, w których stawką jest życie jego samego i jego przyjaciół. Z pewnych powodów, których nie zdradzę, Walon wraca do swojego domu po długiej nieobecności. Po drodze zatrzymuje się w hucie szkła, żeby nabyć szklanicę do piwa. Wraz z nim mamy okazję zajrzeć do hali, gdzie hutnicy wytapiają szkło i wydmuchują piękne wyroby. Serce głównego bohatera jest rozdarte, bo huta daje ludziom pracę i zarobek, ale niszczy piękne bukowe lasy, potrzebuje bowiem drewna na opał; zasadą było, że gdy las dookoła karkonoskiej huty szkła został wycięty, przenoszono ją w inne miejsce.

Szybko jednak ten problem zostaje zepchnięty na dalszy plan, ponieważ okolicę zaczynają nawiedzać tajemniczy rabusie. Początkowo napadają na kupców wiozących towar z huty na targ, a potem ich postępowanie staje się coraz bardziej nieprzewidywalne. Chcąc nie chcąc, Walon zostaje wciągnięty w wir wydarzeń. Nie wszystko jest takie, jak się na początku wydaje, nie każdy przyjaciel faktycznie nim jest, a i wróg nie musi być rzeczywiście wrogiem. Podobnie napotkany w górach panicz w kolorowym surducie, który wędruje w delikatnych pantoflach i układa wiersze, niekoniecznie jest tym, za kogo się podaje.

Co napędza koło wydarzeń? Ludzka chciwość i legendy o walońskich skarbach, a także przyjaźń, honor i misja do wypełnienia.

Gucek dorasta; Walon staje się jego nauczycielem oraz przewodnikiem duchowym. Uczy chłopca liter, a także ważnych w życiu reguł postępowania, takiej choćby, że „…jak się chce mieć coś dobrego, to trzeba się trochę natrudzić”[1]. To z jego, Walona, ust zazwyczaj padają mądre sentencje, na przykład:  
„Nie zmienimy tego, co już się stało. Możemy ino próbować to naprawić”[2].
Czy sama mądrość Walona wystarczy, by i tym razem pokonać przeciwników? Jaką rolę odegrają liczni przyjaciele, których główny bohater zyskuje swoim postępowaniem?
„On zaś [zakonnik] powiedział, żeś mi dał największy dar, jaki człowiek może dać drugiemu człowiekowi. Gadał, że życie to ważne jest, ale przebaczenie jeszcze dalej sięga i nawet gdyby mi umrzeć przyszło, to przebaczenie tam po drugiej stronie wielką siłę ma”[3].

Inaczej niż w Księdze I, w tej pojawia się wątek miłosny oraz piękna i niezwykła kobieta.
W treść książki wplecione są karkonoskie legendy, jak ta: 
„Czy to aby nie jeden z tych rycerzy, co się tu rabunkiem trudnili, a Duch Gór zamienił ich w czarne ptaki? — zląkł się wspominając legendę o Kruczych Skałach. — Oby to, jaki zły znak nie był”[4].
Niezmienny jest baśniowy klimat opowieści, malarskie wręcz metafory i atmosfera magii, która mieszka w Izerskich Górach: 
„Słońce dopiero co zaszło za horyzont, ale ciemność nie przejęła jeszcze władzy i nie dopięła wszystkich guzików swojej szczelnej peleryny”[5]. 
Razem z legendami i okruchami historii, zgrabnie włączonymi w fabułę, przenosimy się do świata, w którym żyli mieszkańcy tego regionu w XVII wieku.

Podobnie jak część pierwsza, również druga kończy się widowiskową bitwą. Tu jest ona jeszcze bardziej brawurowa, a zwroty akcji mogą przyprawić o zawrót głowy. Trudno się od książki oderwać, gdy akcja, która od pierwszej strony rusza z kopyta, jeszcze nabiera tempa, życie bohaterów wisi na włosku, a magia przenika ludzkie myśli.

Księga II rozpoczyna się wstępem, w którym Autor zwraca się do czytelnika i zaprasza go do wspólnej wędrówki po kartach powieści: 
„Poprowadzę Cię do krainy, która jest obca tym, którzy spoglądając na drzewo, widzą jedynie drewno. Dotkniesz kamienia i już nigdy nie pomyślisz o nim – surowy głaz. On takim jest jedynie dla tych, którzy patrząc, nie widzą, a dotykając, nie czują”[6]. 
Wstęp dedykowany jest Juliuszowi Naumowiczowi, zmarłemu 28 kwietnia 2013 roku twórcy idei walońskiej, pomysłodawcy, założycielowi i Wielkiemu Mistrzowi Sudeckiego Bractwa Walońskiego, który uczynił Szklarską Porębę „mineralogiczną stolicą Polski”.

Dla każdego czytelnika ta powieść jest piękną baśnią z wieloma realiami, które bawią i uczą. Dla mnie, mieszkanki Dolnego Śląska, to również fascynująca podróż w czasie do świata, który zdaje się istnieć nadal, choć w innym wymiarze. A na pewno istnieje w mojej wyobraźni.

Zapraszam do lektury „Drogi do Domu. Księgi II”!

---
[1] Przemysław Żuchowski, „Droga do Domu. Księga II”, Wydawnictwo Poligrafia "Ad Rem", 2013, s. 110.
[2] Tamże, s. 230.
[3] Tamże, s. 20 i 21.
[4] Tamże, s. 25.
[5] Tamże, s. 110.
[6] Tamże, s. 3.


Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak

czwartek, 12 maja 2016

Droga do Domu część I - Żuchowski Przemysław



„Cudze chwalicie, swego nie znacie”

Ten cytat, który pochodzi z wiersza Stanisława Jachowicza „Wieś”,  nasunął mi się na myśl podczas czytania „Drogi do Domu” Przemysława Żuchowskiego.

Weszliśmy do Europy i uzyskaliśmy możliwość swobodnego podróżowania. Korzystamy z tego przywileju. I bardzo dobrze. Czy jednak znamy własny kraj na tyle, że nic nas w nim nie zauroczy?

„Droga do Domu” osnuta jest wokół tajemniczych przybyszów z terenów dzisiejszej Belgii i północnej Francji, zwanych Walonami lub Walończykami. W późniejszych czasach określano tak człowieka, który zajmował się zbieraniem kamieni szlachetnych, a także wydobywaniem srebra i złota. Sekrety wydobywania minerałów i kruszcu trzymali w tajemnicy, znacząc skały sobie tylko wiadomymi runami. Tajemne znaki przetrwały do dziś.

Akcja powieści rozgrywa się na dwóch poziomach – ludzkim i zwierzęcym. Bohaterami są mieszkańcy osady w Karkonoszach, położonej w pobliżu obecnej Szklarskiej Poręby, a w szczególności - mężczyzna zwany Walonem i chłopiec o imieniu Gucek. Ale bohaterami są także wilki, głównie Prok i Arma. Personifikacja wilków nadaje powieści baśniowy klimat. Świat ludzi i zwierząt nieustannie przenika się, magia miesza z rzeczywistością.


W pierwszej części, zatytułowanej „Osada”, poznajemy mieszkańców wioski i outsidera zwanego Walonem. Mieszka on samotnie w oddaleniu od pozostałych chat. Bardzo dobrze charakteryzują go słowa, które skierował do chłopca:
„— To, na co patrzysz to tylko chata. Dach i ułożone drewniane bele, a prawdziwy dom powinien być tutaj — Walon położył rękę na Gucka sercu. — Niby tak blisko, a jak czasami trudno do niego drogę odnaleźć”[1].


Kiedy w pobliżu wsi pojawiają się wilki, ludzie postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce. Niestety nie znają całej prawdy o grasujących drapieżnikach.

W części drugiej, zatytułowanej „Strażnik”, Walon wyrusza po ratunek dla umierającego dziecka. Czytelnik nie tylko śledzi z zapartym tchem niezwykłe przygody bohatera, ale także poznaje walońskie tajemnice. Wyprawa obfituje w wiele niebezpieczeństw. Żeby wędrować po górach, trzeba je znać, a to był przywilej niewielu ludzi.


„— Ważne chłopcze, żebyś pamiętał, że kto ma w górach czyste serce i żadnego zła nie czyni, to Duch Gór go strzeże i pomocy udzieli jak trzeba, a jak który niecny jest, i chytry, to niech zanim wyruszy, mocno się zastanowi, bo źle skończyć może — podsumował Walon”[2].


Duch Gór, o którym mowa, to Liczyrzepa, znany również jako Karkonosz, Rzepiór, Rübezahl, Krakonoš lub Krkonoš. Te polskie, niemieckie i czeskie nazwy pokazują historię regionu, który należał do różnych władców, przechodził z rąk do rąk.

Część trzecia, „Polowanie”, jest najbardziej dramatyczna. Kto, na kogo poluje, czy zwycięży dobro czy zło, jak zakończy się walka? Na te pytania trzeba szukać odpowiedzi w „Drodze do Domu”.

Uważam, że jest to powieść dobra i wartościowa, choćby przez swoją wielowarstwowość pozwalającą kilku nieco odmiennym grupom czytelników odnaleźć w niej to, czego w lekturze szukają: przygodę, magię, wzruszenia, szczyptę prawdy psychologicznej, a także materiał do zastanowienia się nad rolą przyjaźni w życiu. A także, co bardzo ważne, akcja osadzona jest w „naszych” Karkonoszach.

Serdecznie polecam!

---
[1] Przemysław Żuchowski, „Droga do Domu”, wyd. AD REM, Jelenia Góra 2012, s. 309.
[2] Tamże, s. 171.

Droga do Domu [Przemysław Żuchowski]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak


sobota, 7 maja 2016

Gimnazjalny międzyklasowy konkurs pięknego czytania oraz warsztaty - fotorelacja

30 kwietnia napisaliśmy dla Was sprawozdanie z przebiegu Gimnazjalnego międzyklasowego konkursu pięknego czytania TUTAJ.
Dzisiaj zapraszamy na fotorelację.

Po lewej stronie widzimy panią Małgorzatę Osiej-Gadzinę, która prowadziła warsztaty pięknego czytania.


Oto uczniowie, którzy stanęli w konkursowe szranki:

 

Warsztaty:






















fot. Grażyna Lipska

środa, 4 maja 2016

Demony na smyczy - Onichimowska Anna


Klucz do Komety



„– Chciałbym kiedyś znaleźć klucz, który mi ciebie otworzy – powiedział.
Roześmiała się nieprzyjemnie.
– Lepiej, żebyś go nie znalazł. Tajemnica powinna zostać tajemnicą”[1].


Ile jest w Ali Komety, tego nie wie ani Jacek, ani ona sama. Lubi grać, udawać kogoś innego, przebierać się, zmieniać tożsamość. Nigdy nie jest z Jackiem do końca szczera. Nie jest szczera nawet sama ze sobą. „Grzeczna Ala” prowadzi wieczny spór z „nieobliczalną Kometą”, sprzeczają się w jej głowie, walczą o dominację. Kometa po nocach śni koszmary, a Jacek tuli ją i uspokaja, bez reszty oddany dominującej kobiecie, tak jak jego ojciec kiedyś matce, a teraz nowej partnerce, Eli. W rodzinie Niwickich to kobiety noszą spodnie.

Demony na smyczy [Anna Onichimowska]  - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
Kometa często nie dotrzymuje słowa, „wystawia” Jacka, ma tajemnice zamknięte na klucz szuflady i hasło do komputera. Jest jak puszka Pandory, lepiej, żeby nikt jej nie otworzył i nie wypuścił zamieszkujących ją demonów.

Prowadzi podwójne życie nie tylko w swojej głowie, ale i w życiu. Zakłada fikcyjne konta, loguje się na czatach jako różne osoby, szuka informacji o ludziach, posuwa się do szantażu. Łatwowierność innych ją zaskakuje. Przy okazji próbuje znaleźć na randkowych portalach chłopaka dla przyjaciółki. Zakłada w tym celu konto jako Hanka.

„Komety zawsze spadają nie w porę”[2] – powiedział kiedyś Jacek. Tym razem kometa spadła pod nogi Hance.


Kiedy zaczynają się prawdziwe kłopoty, obie natury bohaterki zwierają szyki. Nie czas na dziecięce fochy. Odpowiedzialna i lojalna wobec przyjaciółki Kometa rusza na pomoc. Niestety Jacek zostaje po raz kolejny wystawiony do wiatru.

„Z szuflad wysypywały się peruki: siwe, czarne i rude. Znalazł nawet brodę i parę wąsów, gorset i szpilki, pończochy i podwiązki… Z kim ja właściwie śpię w jednym łóżku?!”[3] – myśli, pakując jej rzeczy.


Akcja trzeciego tomu skręca w stronę kryminału. Bohaterowie są już dorośli, a problemy, które na siebie sprowadzają, coraz poważniejsze. Wszyscy poszukują sposobu na swoje życie. Jacek jest rozczarowany studiami psychologicznymi, uwielbia fotografować i zaczyna dzięki temu hobby zarabiać pieniądze. Grażyna, jego matka, uwolniła się od sekty i znalazła satysfakcjonującą pracę. Kamil usiłuje ułożyć sobie życie z Elą. Kometa dorabia na ślubach robieniem makijażu pannie młodej i jej krewnym, by wreszcie odnaleźć w swojej głowie myśl: 

„Strefy mroku to jej żywioł. Umiałaby przewidzieć ruchy przestępcy. Poznała mechanizmy manipulacji, szantażu i zastraszania. Również z autopsji… Nie jest lękliwa. Lubi zmieniać skórę, grać kogoś innego. A na demonach, któż zna się lepiej niż ona?
Czyżbym, podobnie jak Jacek, odkryła nowe powołanie?”[4]


Czy Kometa dorośnie i zdobędzie się w końcu na szczerość wobec samej siebie oraz Jacka? Tego czytelnik dowie się na końcu trzeciego tomu. 

fot. pani Grażyna Lipska

Wszystkie trzy części mają równy, wysoki poziom literacki. Przesłanie dociera do wielu obszarów emocjonalnych czytelnika, czyniąc tę trylogię propozycją dla osób w każdym wieku. Zarówno nastolatek, jak i jego rodzic znajdzie tu bohatera, z którym będzie mógł się utożsamić, któremu będzie kibicować. Każdy tom mówi o innym ważnym zagrożeniu, jakie niesie otaczający nas świat.

Jak zakłada metoda ustawień rodzinnych Berta Hellingera, jeśli jeden z członków rodziny jest chory lub uzależniony, oznacza to, że cała rodzina zaczyna chorować. A proces zdrowienia może zapoczątkować każdy z jej członków. Trylogia Anny Onichimowskiej, adresowana do czytelników w każdym wieku, doskonale wpisuje się w tę regułę.

Książkę polecam wszystkim zainteresowanym problemami cyberprzemocy oraz śledzącym losy bohaterów.

---
[1] Anna Onichimowska, „Demony na smyczy”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 92.
[2] Anna Onichimowska, „Lot Komety”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 24.
[3] Anna Onichimowska, „Demony na smyczy”, dz. cyt., s. 120.
[4] Tamże, s. 156.

Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak.
Książka znajduje się w bibliotece Gimnazjum nr 1.


sobota, 30 kwietnia 2016

Gimnazjalny międzyklasowy konkurs pięknego czytania

Tadeusz Kościuszko
Organizatorem konkursu była biblioteka szkolna. Zmagania czytelnicze trwały od 15 marca do 25 kwietnia. Z każdej klasy miały zgłosić się trzy osoby chętne do wzięcia udziału. Niestety, tego nie udało się zrealizować w 100 %. Nie zgłosiły się osoby z sześciu klas. Pierwszy etap konkursu polegał na czytaniu (po przygotowaniu) tych samych fragmentów tekstów wybranych przez organizatora. Były to: M. Wańkowicz „Ziele na kraterze”, M. Olszewski „W dymie uzdrowisk”, „Co czytali sobie, kiedy byli mali”. W wyniku oceny jury (p. Z. Mazur, p. B. Piastowicz, p. G. Lipska), do drugiego etapu konkursu przeszli uczniowie:
1b – Magdalena Miśtak, Ewelina Adamowicz
1d – Mariya Garkavets
1e – Michał Czyżewicz, Ewa Chromik, Cornelie
Koguciuk
1f – Zuzanna Zielonka, Piotr Krysiński
1g – Mateusz Najman
2c – Maja Grzybek
2d – Możdżeń Bartosz, Ranecka Weronika, Jagiełło Klaudia
2e – Klaudia Korecka, Paula Samulok
2f – Narine Kuczyńska, Marta Maruszewska, Wiktoria Łakomska
2g – Michał Maj
3a – Aleksandra Pietrawska, Sebastian Suwada 
3b – Natalia Wnęk, Stanisław Iwaniec
3d – Hanna Stępień
3g – Malwina Gorgol

Małgorzata Osiej-Gadzina
Nagrodą dla wyżej wymienionych uczniów były warsztaty pięknego czytania z elementami gry aktorskiej poprowadzone przez aktorkę jeleniogórskiego teatru, p. Małgorzatę Osiej-Gadzinę. Na warsztaty stawili się wszyscy uczniowie. Zajęcia były bardzo ciekawe, trwały ponad godz, w dwóch grupach(13 i 12 osób- 12.04 i 13.04). Niektórzy uczniowie mieli okazję zaprezentować próbę swojego wystąpienia pod czujnym mistrzowskim okiem i uchem p. Osiej-Gadziny. Wspaniałe efekty pracy, po uwzględnieniu uwag, były widoczne, uczniowie świetnie odnaleźli się na scenie i można było zauważyć, że mają odpowiednie predyspozycje do wystąpień scenicznych. Być może paru z nich złapało aktorskiego bakcyla.
Finał konkursu odbył się 25.04, tak jak i warsztaty, w auli szkolnej. Honory przewodniczącej jury pełniła Nasza Aktorka, a członka jury, pisząca te słowa, Grażyna Lipska. Po krótkich obradach, jury postanowiło wyłonić zwycięzców konkursu:
 
1m. Michał Czyżewicz kl. 1e
2m. Klaudia Korecka kl. 2e
3m. Sebastian Suwada kl. 3a
Wyróżnienie. Weronika Ranecka kl. 2d

Zwycięzcom gratulujemy! Uroczyste wręczenie nagród odbędzie się podczas corocznej imprezy(już wkrótce), „Kulturomanii”, gdzie też przeczytają wybrane samodzielnie fragmenty tekstów literackich i zaprezentują nabyte podczas warsztatów umiejętności pięknego czytania.

piątek, 22 kwietnia 2016

Wizyta w Wydawnictwie


W piątek 22 kwietnia br. odwiedziliśmy Wydawnictwo Ad Rem, które mieści się blisko naszej Szkoły na ulicy Okrzei 12 w Jeleniej Górze. Jutro, 23 kwietnia przypada Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich, a my dzisiaj mogliśmy dowiedzieć się na czym polega praca Wydawcy.
Na spotkanie udali się uczniowie klasy 2F, a zorganizowały je panie Jolanta Łukasiewicz i Magdalena Woźniak.


fot. Magdalena Woźniak
W siedzibie Wydawnictwa jest bardzo mało miejsca, ale zmieściliśmy się w przestrzeni będącej Księgarnią Regionalną. Rozmawiała z nami pani Sandra Nejranowska, pracownik Wydawnictwa.

fot. Magdalena Woźniak
Pani Sandra opowiadała nam o książkach regionalnych, zamiłowaniu do chodzenia po górach (my je także podzielamy), o pracy w Wydawnictwie.

fot. Magdalena Woźniak
Dowiedzieliśmy się, że nasz, karkonoski Duch Gór był pierwowzorem Gandalfa z "Władcy Pierścieni" Tolkiena, czego dowodem jest pocztówka, którą znaleziono w zbiorach pisarza. Przedstawiała ona naszego Ducha Gór, a na odwrocie Tolkien napisał: "prototyp Gandalfa". 

fot. Magdalena Woźniak
Pani Sandra przeczytała nam fragment książki "Księga Ducha Gór" Carla Hauptmanna, który był bratem słynnego pisarza, laureata Nagrody Nobla, Gerharta.

fot. Magdalena Woźniak

Zajrzeliśmy do gabinetu obok. Praca w Wydawnictwie polega głównie na opracowywaniu tekstu przy komputerze.

fot. Regina Chrześcijańska
Na półkach Księgarni Regionalnej widzieliśmy mnóstwo książek o tematyce regionalnej, wydanych przez Wydawnictwo Ad Rem i inne wydawnictwa oraz stojaki z mapami.

fot. Regina Chrześcijańska
Teraz już wiemy, gdzie można zaopatrzyć się w mapy i przewodniki, gdy będziemy wybierać się na wędrówkę w góry. 

Bardzo dziękujemy za poświęcony nam czas!

Jutro sobota i .... Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich. Zapewne poczytamy jakąś książkę :)


* * *

W naszej Szkole Światowy Dzień Książki obchodzimy 25 kwietnia. Z tej okazji każdy uczeń, który wypożyczy w tym dniu książkę, ale spoza kanonu lektur szkolnych, otrzyma dodatkowo "niespodziankę" - obiecały Panie Bibliotekarki.

* * *

25 kwietnia odbędzie się II etap konkursu pięknego czytania. Uczestnicy będą prezentować teksty, fragmenty prozy polskiej. 

Relację zamieścimy niedługo, zaglądajcie do nas :)

środa, 20 kwietnia 2016

Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich - 23 kwietnia


Światowy Dzień Książki i Praw Autorskich obchodzony jest 23 kwietnia. Data ta wybrana została jako symboliczna dla literatury światowej. W tym dniu w roku 1616 zmarli Miguel de Cervantes, William Szekspir i historyk peruwiański Inca Garcilaso de la Vega. Na ten sam dzień przypada również rocznica urodzin lub śmierci innych wybitnych pisarzy.
Idea ta wywodzi się z Katalonii i w tym hiszpańskim regionie jest po dziś dzień świętem narodowym. Patronem tego święta jest św. Jerzy, wszystkim doskonale znany jako pogromca smoka. Tradycyjnie tego dnia każda kobieta zostaje obdarowana przez mężczyzn czerwoną różą, która uchodzi za symbol smoczej krwi gada pokonanego przez świętego. W geście wdzięczności natomiast kobiety mężczyznom zaczęły w podarku ofiarowywać książki i właśnie to wydarzenie zainaugurowało istnienie Święta Książki. 
W Polsce święto to ma nieco inny charakter. Tego dnia w wielu bibliotekach jest to dzień, w którym w sposób szczególny promowana jest idea czytelnictwa oraz edytorstwa.


W związku z rosnącym sukcesem Światowego Dnia Książki i Praw Autorskich, UNESCO postanowiło stworzyć tytuł Światowej Stolicy Książki, który jako pierwsze miasto otrzymał Madryt. Tytuł Światowej Stolicy Książki przyznawany jest co roku przez UNESCO jako wyróżnienie dla najlepszego przygotowanego przez dane miasto programu promującego książki i czytelnictwo.

Światowa Stolica Książki UNESCO Wrocław 2016


Dzięki temu niezwykle prestiżowemu tytułowi Wrocław dołączył do takich miast jak Madryt, Bangkok, Amsterdam, Buenos Aires czy Toronto i 23 kwietnia 2016 roku rozpocznie kadencję Światowej Stolicy Książki UNESCO.
23 kwietnia 2016 roku kilka wyjątkowych wydarzeń uświetni ceremonię otwarcia Światowej Stolicy Książki. Na wrocławskim rynku w Kamienicy pod Złotym Słońcem otwarte zostanie Muzeum Pana Tadeusza. Tego samego dnia odbędzie się specjalna edycja Europejskiej Nocy Literatury; wydarzenie, w którym tradycyjnie już bierze udział ponad 10 tys. wrocławian, w ten szczególny dzień przebiegnie niezwyczajnie odświętnie – nie tylko ze względu na świątynie, w których odbywać się będą czytania – i międzynarodowo. Przeprowadzimy naszych gości z całego świata przez Ulicę Krokodyli w galicyjskim miasteczku, w jakie zamieni się – z powodu trwającego równocześnie miesiąca lwowskiego – Przejście Garncarskie. Tego dnia także ukaże się „Gazeta Pisarzy”, niewiarygodne przedsięwzięcie, które ESK realizuje we współpracy z „Gazetą Wyborczą”. Gazeta tego dnia zostanie w całości – od wiadomości z kraju, przez sport po kulturę i biznes napisana przez literatów. O Wrocławiu, Światowej Stolicy Książki UNESCO, dowie się wówczas cała Polska. I nie tylko – projektem tym interesuje się już teraz wielu dziennikarzy z zagranicy ze względu na jego wyjątkowość i rozmach.[źródła: 1, 2, 3]