czwartek, 14 kwietnia 2016

Hera moja miłość - Onichimowska Anna


Uciec od rzeczywistości


Jak to możliwe, że w porządnej rodzinie pojawia się problem narkotyków? Dlaczego siedemnastoletni chłopak wpada w nałóg?

Rodzina Niwickich ma się niezwykle dobrze. Mama Grażyna zajęta jest robieniem kariery, tato Kamil zarabia duże pieniądze, nic więc dziwnego, że dla relaksu, po pracy, pije eleganckiego drinka. Dla gosposi Nataszy to także norma, mężczyzna, wiadomo, wypić lubi i musi. Mama zaś pali eleganckie papierosy w długiej lufce. Jacek ma młodszego o dziesięć lat brata Michała. Wszyscy mieszkają w Warszawie w wielkim domu, na wysokość kieszonkowego chłopcy nie narzekają.

Jacek lubi podczas spotkań z dziewczyną zapalić skręta. Przecież marihuana to nie narkotyk, uważa, poza tym ma wszystko pod kontrolą, nie jest wcale uzależniony, może przestać palić, kiedy zechce. Sielanka. Ponieważ wścibski Michał co i rusz zagląda do jego pokoju, postanawia zabronić bratu tych wizyt, poza tym oznajmia gosposi, że sam będzie sprzątał swój pokój, ostatecznie domaga się zamka w drzwiach. Tajemnice, sekrety. Czy tak wygląda normalny dom? Jedynie gosposia widzi, że coś jest nie tak, jak powinno być:

"Oni się tylko mijają – myśli. Ciągle gdzieś pędzą, a nawet kiedy są na miejscu, każdy zamyka się u siebie. Tu nigdy nie ma otwartych drzwi"[1].


Kiedy Jacek poznaje Kometę, nową, fascynującą dziewczynę, razem z nią próbuje także innych niż marihuana narkotyków. W szkolnym wypracowaniu pisze:

"Każdy próbuje uciec czasami od rzeczywistości. Powszechnie znany jest fakt uzależniania się od seriali telewizyjnych i prymitywna potrzeba podglądania życia innych poprzez reality show. W ten sposób jednak uciekając od własnej rzeczywistości, wpadamy w inną, często daleko mniej ciekawą niż nasza własna"[2].


Od czego chce uciec Jacek, który ma pełną rodzinę i świetne warunki materialne?

Cóż mu po tym wszystkim, skoro nikt z nikim nie rozmawia, rodzice nie mają czasu dla dzieci, nawet obiecaną Michałowi wycieczkę do zoo ostatecznie spychają na starszego syna. Niczego wspólnie nie robią, nie spędzają razem czasu. 

fot. pani Grażyna Lipska


"Coraz częściej czułem, że nie potrafię wyrazić słowami tego, co chciałbym. Mojej całej niepotrzebnej nikomu miłości. Po co wam tyle obcych języków, jeśli nie umiecie porozumieć się w swoim własnym – myślałem, przyglądając się rodzicom. Pewnie to po nich odziedziczyłem tę niemożność..."[3]


Przełomem w życiu Niwickich jest śmierć Michałka. Zabójstwo czy nieszczęśliwy wypadek? Wszyscy obwiniają Jacka, a i on wini sam siebie. Nie sposób po takim wydarzeniu normalnie żyć. Matka pali coraz więcej papierosów, ojciec upija się do nieprzytomności, a Jacek... Jacek zatraca się w narkotykach, żeby nie czuć bólu, wyrzutów sumienia, cierpienia nie do zniesienia. W przeciwnym razie jest tak, jak sam opisuje:  
"Boli mnie głowa, ręce i nogi. Mięśnie, kości, paznokcie, włosy, zęby i serce. A najbardziej dusza"[4].

Rodzina Niwickich się rozpada. Aby dowiedzieć się, jak dalej potoczą się losy bohaterów, trzeba sięgnąć po kolejne części cyklu.

Najbardziej jednak przejmujący jest głos autorki na samym początku książki:
"Najgorsze, że ta historia zdarzyła się naprawdę.
Przeczytałam jej krótki suchy opis i od tej pory prześladuje mnie nocami.
Nie uwolnię się od niej, póki jej sobie nie wyobrażę w najdrobniejszych szczegółach.
Póki jej Wam nie opowiem.
Składam ten świat po kawałku, ponieważ lustro, w którym się kiedyś odbijał, rozsypało się w drobny mak. Bo wystarczy, że zabraknie jednego kawałka puzzli, a obraz nigdy nie będzie kompletny"[5].
Komu polecam? Młodzieży zainteresowanej tematyką oraz rodzicom. Rodzicom – obowiązkowo!
---
[1] Anna Onichimowska, „Hera moja miłość”, wyd. Agencja Edytorska Ezop, 2014, s. 16.
[2] Tamże, s. 30.
[3] Tamże, s. 66.
[4] Tamże, s. 84.
[5] Tamże, s. 3.

Przeczytała dla Was Magdalena Woźniak.

Książka znajduje się w szkolnej bibliotece.

poniedziałek, 11 kwietnia 2016

Spotkanie z panią Anną Onichimowską

Anna Onichimowska, fot. Wiktoria Drapiej
7 kwietnia 2016 roku grupa uczniów z naszej szkoły poszła na spotkanie do Książnicy Karkonoskiej, na spotkanie z pisarką Anną Onichimowską.

Anna Onichimowska (ur. 28 stycznia 1952 w Warszawie) - poetka, prozaik, dramatopisarka, autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz scenariuszy radiowych, telewizyjnych i filmowych, w latach 1995 - 2003 przewodnicząca polskiej sekcji IBBY (International Board on Books for Young People), obecnie członek zarządu.[źródło informacji WIKIPEDIA]

A oto nasze wrażenia:


Na początku myślałam, że to będzie nudne… Ale potem zdałam sobie sprawę, że te książki są genialne! Kupiłam sobie „Koniec gry” i jestem już na 83 stronie! Gdyby nie to spotkanie, nigdy bym nie znalazła takiej cudownej książki, jak ta! :)
Wiktoria 



Podobało mi się, że pani Anna Onichimowska jest bardzo otwarta. Sądzę, że sięgnę po jej trylogię, ponieważ zaciekawiła mnie, a przecież wcale nie lubię książek. Autorka jest bardzo miłą i sympatyczną pisarką. Zachęciła mnie do czytania, choć wcale tego nie lubię i to dziwne, że mnie zaciekawiło…
Damian 
"Hera moja miłość" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)


Wczorajsze spotkanie z panią Anną Onichimowską było, moim zdaniem, ciekawe. Samej autorki wcześniej nie znałam, bo taka tematyka średnio mnie interesuje. Mimo wszystko może kiedyś zdecyduję się na przeczytanie którejś z jej książek. Bardzo podoba mi się taka formuła lekcji polskiego.
Martyna 

"Lot komety" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)


Autorka jest bardzo miłą osobą, ciekawie opowiadała o swoich dziełach. Zachęciła mnie w ten sposób do przeczytania tych książek, m.in. „Hera, moja miłość”, którą kupiłam zaraz po spotkaniu. Chciałabym, żeby takie lekcje polskiego odbywały się częściej.
Alicja 

Anna Onichimowska, (fot. Grażyna Lipska)


Wczorajszy dzień był dla mnie wspaniałym przeżyciem, ze względu na spotkanie z panią Anną Onichimowską, autorką wielu książek dla dzieci i młodzieży. Swoimi opowieściami szczerze zachęciła mnie do przeczytania jej powieści. Zamierzam po nie częściej sięgać.
Patryk 
"Demony na smyczy" z dedykacją Autorki (fot. p. Grażyna Lipska)

 Pani Anna jest ciekawą osobą piszącą bardzo mądre książki. Potrafi także pięknie opowiadać. Spotkanie było zorganizowane w miłej atmosferze.
Tomasz

Anna Onichimowska, fot. Grażyna Lipska


Spotkanie podobało mi się. Pani była fajna i z tego, co opowiadała, jej książki mogą być ciekawe. Jeśli którąś przeczytam, to chyba „Hera, moja miłość”. Takie lekcje odpowiadają mi, może być ich więcej.
Rafał 

Autorka (w środku), uczniowie naszej Szkoły i pani Jolanta Łukasiewicz


Pani Onichimowska bardzo ciekawie mówiła i myślę, że nie tylko mnie przekonała do swoich książek. Sądzę, że mogą być ciekawe i uczące.
Julka  

Anna Onichimowska, fot. Grażyna Lipska


Wczoraj byliśmy na spotkaniu z Anną Onichimowską. (…) Mam zamiar przeczytać książki jej autorstwa. Bardzo ciekawie opowiadała. Najciekawsza wydaje mi się książka „Hera, moja miłość”.
Julia
    
Niedługo zaprezentujemy recenzje  kilku książek 
pani Anny Onichimowskiej. 
Zapraszamy!

wtorek, 5 kwietnia 2016

Nasz Patron Tadeusz Kościuszko

Właśnie rozpoczął się w naszej Szkole Tydzień Patrona Szkoły.

Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko herbu Roch III (ur. 4 lutego 1746 w Mereczowszczyźnie, zm. 15 października 1817 w Solurze) – polski inżynier wojskowy, fortyfikator, polski i amerykański generał, uczestnik wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych (1775–1783), Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej Narodowej w czasie insurekcji kościuszkowskiej (1794), odznaczony Orderem Orła Białego (1792).[źródło]